Op 25 november is mijn derde boekje @Famkes home uitgekomen.
Als blunderen een beroep is dan is Famke zo ongeveer een professional. In @Famkes home vertelt ze op een vrolijke manier over de dingen die allemaal fout gaan in haar gezin. Ze spaart niemand, vooral zichzelf niet. Een heerlijk boek met ondanks de dwaze situaties toch ook veel herkenningspunten. Lach, herken en geniet!
Wil je dit boekje bestellen? Dan kun je een mailtje sturen naar famkesweblog@gmail.com en dan zorg ik ervoor dat je een boekje krijgt.
Mijn zoon was een lekkere eter. Alles vond hij lekker.
Vaak bleef hij (zonder dat ik het wist) bij buren eten omdat ze het enthousiasme van het kind zo leuk vonden. Toevallig raakte ik in gesprek met de betreffende buurvrouw. Ze vertelde dat het kind dan tegen haar zei "dat het er heerlijk rook. Jullie eten zeker lekker?"
Waarop de buurvrouw hem spontaan uitnodigde om ook aan tafel te komen. Grrrr.
Later at hij dan ook gewoon thuis, alsof hij uitgehongerd was. Zo duurde het lang voor ik er achter kwam.
Als bij ons de tafel werd gedekt ging hij snel zitten. En bij de eerste pan die op tafel kwam ging even het deksel omhoog. En wreef hij verrukt in zijn kleine handjes. Jammie, lekker, eten!
Er was natuurlijk een uitzondering. Meestal verorberde hij zijn maaltijd zwijgend, maar als hij het niet zo kon waarderen dan begon hij te kletsen
"Lekker mam!" zei hij dan om mij niet teleur te stellen, "vind jij het ook niet heerlijk? Mag ik er nog een beetje jus bij?"
En als hij er jus bij had, vroeg hij weer om iets. En weer. Net als lief vroeger. Als hij complimentjes ging geven, tja, dan luste hij het niet. Dat scheen in de genen te zitten.
Op een keer bleef een vriendje eten.
"Vind je het lekker?" vroeg hij aan zijn vriendje, "ik vind het heerlijk! Jij ook?"
Hij keek me met zijn hemelsblauwe ogen trouw aan.
"Je hebt weer lekker gekookt mam. Mag ik er ook wel wat ketchup bij?"
"Oh oh," zei ik tegen lief, "hij geeft complimentjes. En hij wil er ketchup bij. Dat is een veeg teken."
Het vriendje keek me vreemd aan. Die uitdrukking kon hij niet.
Zoonlief verklaarde het wel even.
"Niks aan de hand hoor", zei hij, "mijn moeder moet even vegen."
Met mij kom je nog eens ergens.
Persoonlijk
|
14 Mei 2012 | 21:22:56
Omdat ik een keurige vrouw ben die niet graag verkeersregels overtreedt (niet lachen, echt waar!) besloot ik om niet dat kleine eenrichtingsstraatje te pakken (waar ik dus niet in mocht) maar een paar kilometer om te rijden volgens de regels. Jaaaa, braaf he?
Ik wist dat er aan het eind van de weg een gedeelte van de rotonde die ik moest hebben afgesloten was, maar gelukkig kon ik ook linksaf en dan zo naar huis.
Helaas, helaas, ondanks de stoplichten die er ineens stonden (stond ook nog op groen!) was de hele rotonde afgesloten! Aan alle 4 de kanten.
"Gloeiende, gloeiende", mopperde ik tegen Amy, "nu moet ik dat hele klere eind weer terug en tja, dan toch maar dat eenrichtingsstraatje in."
Nu doe ik dat wel vaker, dus zo erg was het nu ook weer niet.
Maar net toen ik voor het stoplicht stond te draaien om terug te gaan, zag ik twee auto's aankomen.
"Ben benieuwd hoe die dat gaan doen", zei ik tegen Amy.
Al draaiende (ja, ik zou weer terug!) zag ik vanuit mijn achteruitkijkspiegel dat de ene auto een heel klein stukje fietspad pakte en dan.....Toen zag ik hem niet meer.
Ik besloot om hetzelfde te doen. Ja zeg, wat hij kan, kan ik toch ook.
Dus wij over het fietspad een heel klein stukje (paste potdorie nog maar net met mijn brede Mazda) en zo de rotonde op. Hehe.
Oh nee, alles was afgesloten. Hoe kwam ik weer op de goede weg? Help!
Ik besloot om langs de versperring te gaan (paste ook weer net) en zo de weg te pakken. De nieuwe weg.
Eh, waarom reed er helemaal niemand op?
"Dit kan toch wel?" vroeg ik aan Amy. Ja hoor, natuurlijk, het was toch een goede weg.
Maar och lieve help, de weg was wel goed (en gloednieuw!) maar duidelijk nog niet helemaal af. En ik dacht even aan de motoragent die we nog niet zo lang geleden een Porschebestuurder zagen bekeuren. Ik kreeg werkelijk onprettige visioenen.
En ja hoor, na een aantal kilometers zo gereden te hebben zag ik aan het eind van de weg een aantal bulldozers staan.
"Zie je wel", zei ik tegen Amy, "ik moet dat hele stuk weer terug. En hou toch eens met dat stomme gelach!"
Want Amy zat te gieren van het lachen.
Gelukkig kon ik bij de bulldozers lang (ja hoor, ook weer net) en na over een aantal hobbels te hebben gereden zat ik eindelijk weer op de oorspronkelijke weg.
Pffff, vlakbij huis was mijn hartslag weer normaal. En mijn temperatuur ook.
Lieve help!
"Nu," zei Amy die nog steeds zat te lachen, "het is nooit saai met jou weg te gaan. Hahaha, met jou kom je nog eens ergens!"
Als kind was ik een vreselijk slechte eter. Altijd ziek en nooit zin in eten. Mijn ouders werden er begrijpelijkerwijze helemaal gestoord van. En ik ook, want tja niet goedschiks, dan maar kwaadschiks.
Zo had ik een enorme hekel aan erwtensoep. Nu was dit ongelukkigerwijs mijn vaders lievelingseten en mijn tante maakte dan ook elke twee weken een enorme pan snert waar mijn vader 2 dagen van smulde. En ik niet. Gelukkig hoefde ik maar 1 dag maar dat was al straf genoeg. En ik vertikte het gewoon want ik had (heb) een harde kop. Als ik het niet in mijn hoofd heb, en dan bedoel ik ECHT niet in mijn hoofd heb, dan doe ik het niet. Al slaan ze me dood.
Nu, dat deden ze nog net niet, maar ik kreeg wel behoorlijk op mijn lazer omdat ik geen hap van de soep at. Het eind van het liedje was altijd dat ze aan mijn haar trokken zodat mijn hoofd achterover ging, iemand kneep in mijn neus (anders hield ik mijn mond stijf dicht) en dan goten ze het er simpelweg in. Nu klinkt het als kindermishandeling, maar ach, zo ging dat toen. En echt, ze bedoelden het goed. Alleen deden ze het wat vreemd. En nog, als ik erwtensoep zie of ruik, ieks!, ik ga over mijn nek.
Toen ik als 10 jarige puber met mijn tante in Canada was, besloot mijn nicht haar moeder (mijn tante dus) eens lekker te verwennen. Er kwam babi ketjap op tafel, een traktatie voor mijn tante. En waar werd dan van gemaakt??? Jawel, van varkenspoot!!!! Want dat was het lekkerst, volgens de (Indische) kenners. Varkenspoot! Met (om het nog gruwelijker te maken) het zwoerd er nog aan. Want oh ja, dan was het pas echt lekker! Alleen de gedachte al maakt dat ik bijna over mijn nek ga, zo smerig!
Ik probeerde mijn nicht nog duidelijk te maken dat ik dat "niet zo heel lekker" vond, waarom mijn nicht luchtigjes zei dat ik dan maar iets anders moest pakken. En net toen ik opgelucht adem haalde, kwam mijn tante er aan en meldde dat ik me niet moest aanstellen, dankbaar moest zijn voor wat er allemaal voor me gedaan werd en mooi die varkenspoot opeten.
Heb ik al eens verteld dat ik heel koppig kan zijn? Op dat moment nam ik me nl. voor om dat NIET te eten. Echt niet! Als sloegen ze me hartstikke dood!
Half 6: etenstijd. Ik ging braaf aan tafel zitten en liet mijn tante opscheppen. Rijst, met nog meer lekkers en.....de varkenspoot.
"En je eet hem op!" zei mijn tante en keek me dreigend aan. En was ik normaal gesproken als was als ze zo keek, deze keer dacht ik: "Echt niet!"
6 uur: ik moest van tafel, bukken en kreeg me daar een oplawaai met de slof. Eten! werd me geboden.
Half 7: ik moest van tafel, bukken etc.
7 uur: als boven.
Half 10 zat ik nog bij de tafel. Mijn nicht had al wanhopig gezegd dat ik het niet hoefde te eten, er was vast wel iemand die mijn varkenspoot graag op wilde eten maar voor mijn tante was het schijnbaar een prestige kwestie geworden en ik moest en zou het eten. En tja, dat deed ik dus niet. Huilen deed ik trouwens ook niet, want daar vond ik helemaal geen reden voor. We hadden even een meningsverschil en dat ging ik toch winnen, want al lieten ze me er een week zitten, ik ging dat ding niet eten!
Erg he?
Gelukkig ben ik getrouwd en kan ik zelf beslissen wat we eten. En als lief iets wil hebben wat ik niet lust (en dat gebeurt nogal eens) dan maak ik voor mezelf gewoon iets anders klaar. Heel simpel.
En als ik bij iemand wordt uitgenodigd en die maakt iets klaar wat ik niet lust dan zeg ik dat gewoon. En eet ik het niet op. Want die stress die ik daar vroeger over had wil ik nooit meer meemaken.
Het gebeurde wel dat ik op school me al druk maakte om wat ik tussen de middag moest gaan eten. Of ik dat wel lekker zou vinden. Of vies. En dat het dan weer een drama werd. Het beheerste me gewoon. Nee, dat wil ik nooit meer.
En mijn kinderen? Die lusten (bijna) alles. En wat ze niet lusten hoeven ze van mij niet te eten.
Amy was als klein meisje (jaar of 6, 7) helemaal weg van het nummer Hello van Lionel Richie. Was ze normaal gesproken (bijna) niet af te leiden als ze ergens mee bezig was (tekenen, kleien etc.) als ze dat nummer hoorde ging dat kleine koppie omhoog en hield ze onmiddelijk op met waar ze mee bezig was.
Wij vonden dat zooo schattig. Ze was dan even helemaal van de wereld.
Gister hoorden we dit nummer in de auto.
"Weet je nog?" zei ik lachend tegen haar, "dat je dan helemaal gefocused was op de tv?"
Ze keek me bevreemd aan. Oh ja?
"Ik weet nog wel dat jij in de keuken altijd aan het meezingen was" zei ze tot mijn grote verbazing.
Huh? Ja, inderdaad, ik zong alles mee (doe ik nog steeds) maar eh Amy, weet je nog hoe weg je van dit nummer was?
Ja vaag herinnerde ze zich dit nog wel. Maar ze wist vooral nog dat ik altijd in de keuken mee zong.
"En weet je nog hoe leuk onze Duitse buurvrouw dat vond? Haha, ze noemde je "de vrolijke, zingende buurvrouw" en weet je nog dat ze een keer zo ontroerd was omdat ze je zo mooi vond zingen?"
Huh? Ja, de Duitse buurvrouw herinner ik me nog wel, maar van dat zingen? Dat herinner ik me absoluut niet meer.
Is het niet grappig hoe twee mensen precies dezelfde gebeurtenis heeeel anders herinneren.
Gelukkig hoeven we niet voor de rechtbank te getuigen. Zou een mooi zootje worden.
Zo moeder, zo niet de dochter (gelukkig)
Persoonlijk
|
29 April 2012 | 22:51:04
Amy (die nooooooit met poppen speelde) had een dufty huis gekregen. Zo'n snoezig huisje waar verschillende poppetjes, dufties, (met verschillende geurtjes) in woonden. Alleen de poppetjes moesten nog worden opgespaard. Ik meen me te herinneren dat ze (toen) 4 gulden kosten. Anyway, ze kreeg elke week een gulden zakgeld en aan het eind van de maand ging ze met het geld in haar kleine knuistjes naar de speelgoedwinkel om "haar dufty" op te halen.
Nadat ze de eerste gekocht had, besliste ze meteen welke ze een maand later ging ophalen. En zo gebeurde het ook.
Op een keer besliste ze dat de volgende koop "oma dufty" zou worden. Maar oh jee, toen ze oma wilde kopen was die uitverkocht.
"Maar", zei de juffrouw van de speelgoedwinkel, "ik heb wel andere dufties en oma krijg ik ook wel weer."
Maar Amy keek haar minachtend aan. Ze had potjandoedel voor oma gespaard en niet voor een andere dufty. Zelfs na aandringen van mijn kant (deze is toch ook leuk, dan koop je oma de volgende keer) ging ze onverrichterzake (en met de pest in) met het geld nog in haar knuistjes weer naar huis. Zonder dufty. Want oma was uitverkocht. En het geld ging weer in haar spaarpotje. Een maand later kocht ze 2. Want daar had ze geld voor. En gelukkig was oma er toen ook, anders was ze vrolijk weer met niks naar huis gekomen.
Dat was nu typisch Amy. Alles plannen en zoals ze het in haar hoofd had gebeurde het ook, of het gebeurde helemaal niet. Alles volgens een plan. En daar was ze niet van af te brengen.
Ik moest er gister opeens aan denken toen ze vertelde dat ze ergens voor aan het sparen was voor haar huisje. Het geld dat ze gespaard had, zat al weer in een potje en niet denken dat ze het ergens anders aan zal uitgeven. Want daar heeft ze niet voor gespaard.
Grappig dat uitgerekend ik zo'n kind heb want ik ben juist heel goed in impuls kopen. (ja ik weet het, schaam schaam) Vrijdag ging ik "heeeeel even" kijken bij mijn favoriete kledingwinkel omdat ik nog een leuk truitje zocht. En ja hoor, ik kwam thuis met alles behalve een truitje. Maar wel een heel leuke jurk, met een mooi topje erbij en een super legging. En oh ja, ook nieuwe schoenen die er weer mooi bij pasten. Alles, behalve een truitje. Dus daar moet ik nog even voor op stap.
Gelukkig las ik 's avonds weer in Shopaholic (een hilarisch boek over een wel erg koopzieke vrouw) en ach, dan val ik nog wel mee.
Die pieieieiep lenzen
Persoonlijk
|
16 April 2012 | 22:11:52
Hoewel ik het grootste gedeelte van mijn leven gezegend ben geweest met een goed stel ogen moest ik een jaar geleden er toch aan geloven. Famke ging aan de bril. Wat een ellende, om de haverklap zat ik dat ding op te poetsen, om de haverklap besloegen de glazen etc. etc.
Vandaar dat ik een paar weken geleden overging op lenzen. Heerlijk, geen bril meer op, goed kunnen zien, weer met make up aan de gang, hmmmm, echt fijn.
Tenminste......als die rot dingen in mijn ogen willen.
Bij de opticien heb ik ongeveer 3 uur gezeten in een poging om ze in mijn ogen te krijgen. Toen dat niet lukte (ondanks aanmoedigingen van lief die zich verdacht vaak omdraaide) deed de opticien het zelf en toen....moesten ze er weer uit.
Nou ja, laat ik jullie hiervan de details maar besparen. In ieder geval kreeg ik ze mee naar huis met de raad "om maar eens rustig te oefenen".
Rustig?? Rustig?? Enig idee hoe irritant het is als zo'n klein, glibberig apparaatje baas over mij is? Ik kreeg die pokke dingen gewoon niet in mijn ogen. Als een condoom ging hij om mijn vinger zitten in plaats van in mijn oog.
In het begin stond lief er bij en gaf goede raad. Per slot van rekening is hij een expert. Maar dat werkte ook niet erg goed. Vooral niet omdat hij iedere keer moest lachen. En ik toevallig helemaal niet.
Dus nu wacht hij geduldig beneden, ook al rende hij in het begin nog wel eens naar boven, naar de douche waar ik stond te klungelen. Ik maakte dermate vreemde geluiden dat hij voor de zekerheid toch maar even keek of ik niet ondertussen was flauwgevallen of zo. Want behalve de fibro speelt de slokdarmontsteking ook weer behoorlijk op. En tja, dan kan Famke zo onderuit gaan.
Maar nee hoor, de geluiden die ik in mijn radeloosheid maakte waren meer uit chagrijnigheid dan wat anders. En tja, daar moest lief dan weer om lachen. Echt waar, de man lacht overal om, zo irritant.
Vorige week zaterdag, warempel het lukte. Alleen, ik zag er bijna niks mee. Misschien moest het even wennen. We besloten, ondanks mijn slechte zicht, toch maar naar de markt te gaan volgens plan. En 's avonds ontdekte lief dat ik mijn lenzen niet goed had schoongemaakt. Tja, weet ik veel, ik was al blij dat ik ze er eindelijk in kreeg.
Inmiddels zijn we weer een week verder. En ben ik maar weer eens naar de opticien gegaan voor "les" en natuurlijk omdat ik niks met mijn lenzen zag. De man (ja hoor mevrouw, u kunt altijd zo langs komen, jawel, ook zonder afspraak) had die dag geen tijd. Bovendien moest ik ze een uur gedragen hebben en dan kon hij het pas opmeten waarom ik er niks mee zag.
Maar helaas pindakaas, lief had schijnbaar gelijk (grrr, heb ik zo'n hekel aan dat hij zo vaak gelijk heeft) want toen de lenzen eindelijk, schoon en wel, in mijn ogen zaten, zag ik er behoorlijk scherp mee. En na een half uurtje kon ik er zelfs mee lezen. Toen ik dus na het uur terug ging naar de opticien zag ik eigenlijk heel goed. Uitzonderlijk goed zelfs. Maar de man had geen tijd. En vroeg of ik over 2 weken terug kon komen. Op afspraak. Nou ja, prima, ik vertelde maar niet dat ik heel waarschijnlijk toch zelf iets verkeerd had gedaan omdat ik nu wel goed kon zien en ging opgewekt naar huis. De volgende dag zou het ongetwijfeld alweer een stuk sneller gaan met lenzen inzetten en dan.....joepie, brilvrij!
Ook gister liep lief toch voor alle zekerheid weer naar boven (zit je nu alweer van die idiote geluiden te maken? Lukt het niet?? Grrrr, nee!) om te kijken of alles wel in orde was en toen ik later met bril beneden kwam zag ik best wel dat hij probeerde om niet te lachen. De ellendeling!
En hoe ging Famke vanmorgen naar het werk? Wat denk je?
Ik denk dat ik mijn ogen maar laat laseren. Kost heel wat minder tijd.
3 jaar bloggen
Persoonlijk
|
15 April 2012 | 10:15:22
Ik heb vandaag iets geks gedaan. Ik heb mijn eigen blog gelezen. Vandaag is het 3 jaar geleden dat ik begon en ik was eigenlijk wel benieuwd wat ik er allemaal op gezet heb.
Ten eerste natuurlijk heel veel herinneringen van vroeger. Dat was echt een hartewens van me om dat allemaal op papier te zetten. Vooral de dingen die ik vroeger niet goed begreep van mezelf (zie blogje: raar) maar wat nu zo helder als wat is. Maar ook natuurlijk dingen die ter plekke gebeurden. En wat gebeurt er dan veel in die 3 jaar.
Er zijn maar liefst 3 boekjes van mij uitgekomen die het allemaal erg leuk doen. Leuk om te lezen hoe ik met Famke 1 heb zitten worstelen om het in het goede format te krijgen. En op de dag voor het uit zou komen (en we een feestje zouden geven) lief opeens instortte en 2 jaar zwaar ziek was. Wat een ellende hebben we beleefd. En weer werd ik misselijk van de blogs die ik schreef vlak voor de operatie. En de vreugde toen alles goed was gegaan.
Het klinkt misschien gek, maar toch vergeet je weer een boel.
Ook moest ik lachen om Amys verhuizen, ook al weer 8 maanden geleden. Hoe het nu met haar gaat? Fantastisch! Het huisje is nu zo goed als klaar en ze heeft al verscheidene etentjes gegeten. Foto's van de maaltijden zet ze dan op Facebook en dan baal ik dat ik niet ook ben uitgenodigd. En die avond toevallig iets simpels eet.
Het grappige vind ik dat als je iets leest dat je dan denkt: oh ja, dat is ook zo. Wat leuk dat ik dat allemaal opgeschreven heb.
Dat is ook de reactie die ik op mijn boekjes krijg. Weet je dat allemaal nog? Of heb je dat altijd allemaal opgeschreven? Nou nee, zo werkt het niet.
Ik hoor, zie, ruik iets en dan denk ik: oh ja, dat is ook zo.
Ook heb ik natuurlijk wel dingen opgeschreven die dezelfde dag gebeurden (zie blog: de klungel o.a.) en die je eigenlijk meteen weer vergeet. Tenzij je ze opschrijft, zoals ik.
Een collega van Amy (die alle boekjes gelezen heeft) vroeg aan Amy of het echt allemaal gebeurd is. En hoe we dat in hemelsnaam voor elkaar kregen. Zij beleefde nooit wat!
Natuurlijk is dat niet waar, iedereen beleeft toch dingen in zijn leven? Alleen de een vergeet alles en de ander vertelt het op een smakelijke manier. Zo lach ik me altijd ziek om de treinverhalen van Opoe gaat digitaal. Als je het echt goed leest gebeuren er geen spectaculaire dingen maar het wordt zo leuk gebracht dat je in een deuk ligt. En dat vind ik een kunst.
Dus....vandaag is het 3 jaar geleden dat ik deze blog begon. In het begin schreef ik wel een paar blogs per dag (die ik dan bewaarde voor een dag zonder inspiratie) en dat is wel ietsje minder geworden.
En oh ja, jullie vragen je natuurlijk af wat heeft Famke toch de afgelopen maanden gedaan? Niet geblogt in ieder geval.
Nu, om jullie de waarheid te zeggen: ik had het heel druk met van alles en nog wat. En ik heb er vreselijk van genoten. Het was heerlijk om de hele tijd lekker thuis te zijn, niks te hoeven en lekker te genieten van het gezelschap van mijn lief die (als we terugrekenen) toch wel een jaar of 10 ziek is geweest. En die nu weer de simpelste dingen samen met me deed ipv dat ik het allemaal alleen moest doen. En ik kan je vertellen: dat was genieten!
Helaas ben ik toch weer aan het werk gegaan (ook weer een heel verhaal maar dat moet maar een andere keer) en lief zei het al: zodra je weer werkt ga je ook weer bloggen. Dat schijnt samen te gaan.
Ik ben niet zo'n shopper. Ik vind het wel leuk om over de markt te flaneren maar verder....neuh. Lief daarentegen kon een vrouw zijn, die is er dol op. En het maakt niks uit naar welke winkel je hem meesleept, overal neemt hij de tijd voor (lees: alles gaat door zijn handen, grrrr, en ik maar wachten tot hij ein-de-lijk klaar is) en hij geniet er vreselijk van. Tja, ik weet het, ik moet niet zo zeuren.
Maar vandaag was het raak. Het was tijd om Famkes garderobe aan te vullen. Het meeste vond ik toch al redelijk verjaard, verschraald etc (tja je moet toch wat bedenken) en lief vindt niks leukers dan om mee te gaan. Nu ben ik een simpele shopper, ik kijk heel snel (echt heeeel snel) bij de bekende winkels om dan razendsnel naar de enige winkel te gaan waar ik me thuis voel. En waar ik altijd slaag. Altijd! Alleen zo jammer dat het ook een dure winkel is.
Nu had ik van tevoren al een budget bedacht. Ik had een bedrag in mijn hoofd wat ik uit wilde geven. En daar deed ik voor de zekerheid nog wat bij. En eventueel, eventueel als het echt nodig was, ach, dan kon dat ook nog wel. Maar....en dat had ik mezelf goed ingeprent, 1x over mijn budget heen was goed , 2x kon ook nog maar niet verder. Ook al waren er nog zoveel leuke, mooie etc. kleren.
Vol goede moed stapten we de winkel binnen, lief en ik. En ik zag meteen al een leuke jurk. Niet duur, kwam dat even mooi uit. Dat begon al goed zeg. Maar de jurk, of eigenlijk was het een tuniek (tenminste zo noemde de verkoopster het) was wel erg doorschijnend.
Geen nood, daar hoorde een jurk onder. Ook niet zo duur. Viel nog steeds binnen het budget. Maar ik vond de kleur van de jurk niet zo mooi. Nu, om een lang verhaal kort te maken, ik heb 5 verschillende jurken aangehad (onder de tuniek) die ik bijna allemaal kocht. Alleen, 1 van de jurken had zo'n prachtige, blauwe kleur die wel niet zo mooi bij die tuniek paste maar ach, er hing nog wel iets anders. Tja, dan moest ik maar mijn budget + de eerste verhoging gebruiken.
Of ik er ook een bolerootje bij wilde. Huh? Bolerootje? Leuk! En het stond leuk!
Lief was helemaal in zijn nopjes en vond dat ik alles maar moest kopen. Tja, zo'n gemakkelijk man heb ik. Die maakt zich nooit druk om budget en extra's eroverheen. En de legging, waar de verkoopster mee aankwam, vond hij ook helemaal te gek. Kopen, zei hij.
Ja duh, ik maak me dus wel degelijk druk om budgets en zo en kocht maar (!?!) 5 dingen. Alleen toen ik naar de kassa liep om te betalen (voor ik nog meer ging kopen) zag ik een jurk en die kon ik gewoon niet laten hangen. Dus die heb ik ook nog gekocht. En mijn budget? Zelfs met de derde verhoging erbij, was ik er nog ver over heen. Pfffff.
Volgende keer bedenk ik geen budget meer hoor. Wat een stress heb je daar van.
Toen ik pas was begonnen met bloggen kwam ik een blogje tegen van ene Yvonne. Het ging over moederdag. Ze vertelde dat ze het eigenlijk maar een rare dag vond, want waarom moet je uitgerekend alleen op die dag lief voor je moeder zijn? Van de andere kant baalde ze er ook van als ze geen cadeautjes kreeg! Ik vond dat wel grappig en reageerde. En toen reageerde ze ook bij mij!
Zo ontstond er een heel plezierige, virtuele vriendschap.
Toen wij later Limburg gingen bezoeken werden we bij haar thuis uitgenodigd maar dat is helaas niet doorgegaan. Dat lag hem aan ons, eigenlijk hadden we geen tijd. Jammer.
Ze ging met haar lief op reis naar Spanje en al hun avonturen volgde ik. En zij volgde mij. Leuk toch?
En toen werd mijn lief ziek. Heel erg ziek. En zij leefde heel erg met ons mee. Haar persoonlijke mailtjes raakten ons diep. Ook die van andere medebloggers hoor, maar het gaat nu even over haar.
We mailden ook zo wel eens, ze stuurde mij een mailtje met mooie plaatjes of ook hadden we het over persoonlijke dingen. We begrepen elkaar heel goed en dat was fijn.
En toen werd haar lief ziek. Heel erg ziek. En we leefden allemaal met haar mee. Waren oprecht blij als het weer "een heel klein beetje beter" ging. En vonden het verschrikkelijk als het weer fout ging.
Het leek een beetje op het ziek zijn van mijn eigen lief. Dan weer goed, dan weer intensive care, dan weer......je leeft tussen hoop en vrees en wordt er helemaal gek van. Ik kon me zo goed voorstellen hoe verschrikkelijk belabberd ze zich moest voelen. En ook hoe je flink wilt zijn voor je lief, terwijl je daar eigenlijk helemaal geen kracht meer voor had.
De laatste berichtjes waren alleen maar slecht. En als ik zag dat er weer een nieuw berichtje van haar kwam, durfde ik het bijna niet te openen. Het zou toch niet.....
Maar er kwam een berichtje binnen dat het met muizenstapjes ging, maar toch, het ging ietsje beter. Pffffff, gelukkig maar, langzaam is niet erg (ook lief deed het heel langzaam en nu doet hij het heel goed) als het maar vooruit blijft gaan.
En toch kwam deze week het berichtje dat haar lief was overleden. En ook al ken ik Hub niet persoonlijk, ik was er helemaal stuk van. En durfde er amper aan te denken hoe kapot Yvonne zelf moest zijn.
De hele week spookt het door me heen, zou ik graag iets voor haar willen doen. Maar helaas, ik kan haar haar lief niet teruggeven.
Het enige wat ik kan doen, is opschrijven hoe ik me voel.
Triest, alsof ik zelf ook een dierbare verloren heb.
Lieve Yvonne (en familie) ik wens je heel veel kracht toe.
Famke deel 4
Persoonlijk
|
02 Februari 2012 | 01:14:46
Ook al is Famke deel 3 (oftewel @Famkes home) nog maar amper 2 maanden uit, Famke deel 4 is alweer in de maak. En dat vind ik toch wel het allerleukste werk. Om alle verhaaltjes uit te zoeken, opnieuw te lezen (ook het commentaar erop, is ook zo leuk) en dan weer een nieuw boekje samen te stellen.
Nu heeft Famke niet 1, maar inmiddels 3 uitgevers die geinteresseerd zijn in haar hersenspinsels. Het voordeel van de laatste 2 is dat ze ook het een en ander voor je doen. Waar ik zo'n gruwelijke hekel aan heb (alles klaarzetten in het juiste format, pfffff, wat een werk) jawel, dat doen deze uitgevers. En ze helpen je ook bij de distributie, bij de promotietoestanden (moet nu alles zelf doen) en zelfs het redigeren doen ze geheel kosteloos. Dat heb ik nu zelf door iemand laten doen, die het trouwens perfect gedaan heeft.
Verder mag ik van hun mijn boekjes gewoon aanbieden bij de biebs, bij bol.com etc. en kunnen er ook nog e-books van gemaakt worden. Bij de uitgever waar ik nu onder contract ben kan dat allemaal niet. En dat irriteert me mateloos. Dat ik bij alles wat ik zou willen doen, boekpresentaties etc., wordt tegengewerkt. Je krijgt wel allemaal tips van hun (nou ja, je krijgt een boekje wat je allemaal kan doen) maar verder zoek je het maar lekker uit.
Op 2 juni staan Amy en ik op een speciale boekendag om te praten over schrijven en illustreren en natuurlijk onze boekjes te verkopen.
Verder ben ik tot nu toe erg lui geweest wat betreft de promotie. Ondanks dat loopt @Famkes home als een trein. En tja, dat vind ik natuurlijk hartstikke leuk. Ook hoor ik van mijn fans (die alle 3 de boekjes gekocht hebben) dat de laatste het leukst is. Er wordt verschrikkelijk om gelachen (alweer volgens de fans) en er wordt ook alweer uitgekeken naar deel 4.
Tjongejonge, wie had dat 3 jaar geleden gedacht toen ik met deze blog begon. Ik heb wel niet zo superveel lezers (denk ik) maar ze zijn wel trouw. En tja, dat schept natuurlijk ook weer verplichtingen. Zoals geregeld een blog schrijven.
Ook dat is er de laatste tijd een beetje bij ingeschoten want lieve help, wat heb ik het druk sinds ik niet meer werk. Maar hierbij beloof ik om mijn leven te beteren en er weer wat regelmaat in te zetten. En het lezen bij anderen, tja, dat zal ik ook wat meer moeten gaan doen. Het is niet dat het me niet interesseert hoor, maar er gaat veel tijd in zitten en zoals al gezegd: pffffff, druk!
Net als bij @Famkes home ga ik weer een boekje cadeau geven voor degene die met een knal titel komt.
Mijn Friese hart slaat behoorlijk sneller dan het normaal doet. Af en toe slaat het van pure agitatie gewoon een keertje over. Kaboem doet ie dan. Want......het vriest!!!! En hard!!!!
Enne...zou het nu eindelijk weer eh.....echt...het zal toch niet waar zijn!
Erg he? Zodra iemand het heeft over meer dan 2 nachten vorst kriebelt het hier al en roepen we zachtjes: Het zal toch niet? Zou hij weer komen? Echt? De tocht der tochten? De 11 stedentocht?
Sinds gisteren (toen het nog moest beginnen met vriezen) kijken we naar berichten over de ijsvloer, over de ijsdikte, over de wind die het allemaal kan verpesten, over eventuele sneeuw die het ook weer kan verzieken.
Ik maak even snel een driedubbele salto achterover en ach, vooruit ook maar een keertje voorover van pure blijdschap. Want mensen, het ziet er goeoeoeoeoe uit! Stevige vorst, weinig wind, overdag ook nog onder het minpunt en dat alles tot midden volgende week. En als dat echt zo is (ze beloven zo vaak iets die weermannen maar hun beloftes nakomen....) dan ligt er echt genoeg ijs.
(Kaboem, daar sloeg mijn hart weer een keer over) Over een paar dagen kan er gewoon geschaatst worden, eind van de week al op open water (kaboem, daar ging ie weer) en dan....en dan.....
De spanning in huize Famke neemt al weer behoorlijk toe en alles wat maar naar ijs riekt wordt gevolgd waar het maar te volgen is. Op twitter, internet, krant, tv.
Niet dat ik zelf nu zo'n schaatser ben. Sterker nog, met dit weer mag ik er niet eens uit ivm met dunne bloedvaten. Het kan voor mij zelfs heel gevaarlijk zijn dus deze dame blijft mooi binnen. Tenminste, nu nog.
Maar als het echt gebeurt, tja, dan doe ik wel 5 lange broeken, 3 jassen en 12 sjaals om maar dan ga ik echt, echt wel naar het ijs.
En hopelijk kan ik jullie dan een mooie fotoserie laten zien.
Zoals jullie zien: Famke is er al klaar voor. Het wachten is op de magische woorden: it giet oan!!! Kaboem, daar ging ie weer!
De aanrijding
Persoonlijk
|
27 Januari 2012 | 19:50:37
Soms, echt waar, luister ik naar mijn lief. Niet omdat ik zo gehoorzaam en onderdanig ben, maar gewoon omdat hij anders zo ongelooflijk kan zeuren. Vooral als blijkt dat hij gelijk heeft.
Het was op een donkere, zeer winderige dag. We moesten ergens heen waar een heel donkere parkeerplaats was. Meestal (oh nee: altijd) parkeer aan de kant van de weg omdat ik als de dood ben dat ik iemand aanrijdt omdat het zo donker op de parkeerplaats is. En vooral kinderen zie je in je dode hoek niet en bovendien, de andere auto's zie ik ook bijna niet met mijn suffe kop. Dus: netjes aan de kant van de weg, no problem.
Maar omdat het zo vreselijk hard waaide zat lief thuis al te zeuren.
"Je kunt de auto beter op de parkeerplaats zetten hoor," bemoeide hij zich niet met zijn eigen zaken (ja duh, het is toch mijn auto!), "straks krijg je een tak op je auto en dan...."
Ik zuchtte een paar keer diep en aan de blik in mijn ogen zag hij natuurlijk dat ik dat helemaal NIET van plan was. Dus, zette hij zijn zeurklier open, net zolang tot ik zei: "Okay, okay, ik doe het wel." Pffff, zeikerd.
En je zult het niet willen geloven, maar ik rijd al 15 jaar schadevrij. Nog nooit iets gehad. En op deze donkere, winderige avond, ja hoor, bij het achteruit inparkeren raakte in net de gloednieuwe auto van een goede bekende. Shiiiiiiiiiit.
Natuurlijk was ik boos op lief. Want tja, als hij niet......Maar ja, ik had het natuurlijk helemaal zelf gedaan. Dus papieren erbij, schadeformulier etc. etc. Wat een ellende. En tja, als een echte vrouw wreef ik het er natuurlijk wel even in.
"Als jij niet zo....."
Anyway, de schade werd snel geregeld. In principe viel het wel mee, nieuwe bumper en klaar. Van de verzekering kreeg ik een brief "dat het geen enkel probleem was." Nu, dat was dan weer geluk bij een ongeluk.
Totdat vanmorgen mijn verzekering werd afgeschreven. 50 euro erbij!!!! 50 euro!!!
Lieve help, nooit geweten dat ik zoveel lelijke dingen kan zeggen.
Ik besloot om eens te gaan shoppen bij andere verzekeringen. Normaal wil altijd het onderste uit de kan hebben maar wat de verzekeringen betreft zijn we gewoon naar onze bank gestapt (40 jaar geleden) en hebben alles afgesloten wat we dachten nodig te hebben. En er nooit weer naar omgekeken.
Tot vanmorgen.
Tijdens mijn speurtocht naar de goedkoopste verzekering ontdekte ik tot mijn grote schande dat we een van de duurste verzekeringen hadden die je maar kunt bedenken! Ik kon per maand 80 euro goedkoper. Nu, dat vind ik nogal wat. Bovendien ben ik dan ook weer all risk verzekerd (bij de vorige dus niet) en veel hoger. Tegen veel lager tarief.
Ik besloot de kennis te bellen. Hij voelde zich vreselijk schuldig omdat ik hem had aangereden. Nou ja, dat was niet nodig want ik had het helemaal alleen gepresteerd. Ik bedankte hem voor het feit "dat ik hem had mogen aanrijden". Want zonder dat aanrijdinkje was ik nooit gaan zoeken en was ik de komende tijd vrolijk doorgegaan met veel te veel te betalen.
Zo zie je maar. En grrrrrrrr lief loopt alweer met zijn borst vooruit. Want tja, als hij dat niet gezegd had.....
Taalproblemen
Persoonlijk
|
26 Januari 2012 | 10:58:19
Met de hele familie gingen we op vakantie, wat een onderneming. Mijn zwager had zijn rijbewijs en een andere zwager had een busje dat wij mochten gebruiken. Wat een verstand!! De arme jongen had net 3 weken zijn rijbewijs en dan met 9 mensen in een busje naar Oostenrijk. Maar goed, mijn lief en ik (pas getrouwd) mochten gelukkig voorin omdat ik van verre de bordjes al kon lezen. Wij zaten dus redelijk, (lees iets minder opgepropt)
Net in Duitsland (ik heb nu wel over 35 jaar geleden, help, ik word echt oud) waren we apetrots op onze chauffeur, we zaten toch maar mooi in Duitsland. Mijn schoonmoeder, nog nooit op vakantie geweest, keek ook blij, ze was zo vreselijk wagenziek (leuk met 9 mensen in een bus en iemand die steeds aan het kotsen is) en dacht werkelijk dat we er bijna waren.
Opeens, ja hoor, Duitse politie achter ons aan en stoppen maar. Mijn zwager sprak geen woord Duits, ik wel maar hield wijselijk mijn mond. "Fahren sie in Holland auch so?" vroeg een woedende agent.
Mijn zwager keek dom, een Oscar waardig. De agent herhaalde zijn vraag en mijn zwager vroeg in het Nederlands waar hij het toch over had. Wat bleek, een levensgroot bord met "Stoppen' hadden wij over het hoofd gezien en we waren vrolijk doorgereden.
"Nee," zei mijn zwager die beroemd is om zijn laconieke opmerkingen in prachtig Nederlands, "nee, die lolly heb ik niet gezien."
Ja, en dan moet je natuurlijk niet lachen, dan heb je een bon binnen.
Bij de douane ook zoiets.
"Nog iets aan te geven?" vroegen ze.
"Nee," zei mijn zwager, "niks."
"Geen levensmiddelen mee?" vroeg de douane opnieuw.
Die weet natuurlijk dat Nederlanders altijd van alles meenemen als ze op vakantie gaan. Maar mijn zwager schudde zijn hoofd. Nee, niks.
De douane sloeg opeens een andere toon aan en snerpte:"Kartoffeln kein lebensmittel?" en wees op de grote zak aardappels die we mee hadden.
"Oh ja," zei zwager, "die wel, maar het is maar 10 kg. en dat voor 2 weken." Eigenlijk de moeite van het vermelden niet waard.
Ach dan moet je serieus blijven, terwijl de man helemaal rood was van woede.
In de supermarkt mocht ik het woord doen. Tenslotte was ik de enige van het hele zootje die een klein beetje Duits sprak. Bij de slager had ik twee ons gehakt nodig voor de soep en mijn Duits was wel niet optimaal, maar zelfs ik wist dat 2 ons niet 2 uns was. Maar wat wel?
De vriendelijke, dikke slager wachtte geduldig tot ik uit mijn woorden kon komen, maar ik wist het echt niet en wees wanhopig naar het gehakt. "Wieviel?" vroeg de vriendelijke slager. J
Jeetje, wat was toch een ons in het Duits en omdat de stilte die volgde een beetje ongemakkelijk was zei ik vrolijk: "kein kilo."
Dat wist ik tenminste.
"Oh nee," zei de vriendelijke slager, "aber...wieviel?"
Ik raakte op dreef.
"Kein halbe kilo", meldde ik opgewekt. Kijk, dat wist ik ook!
De slager keek me vol bewondering aan (vond ik) en vroeg nogmaals: "Wieviel?"
En taraaaaaaa, ineens wist ik het: "200 gram,"zei ik triomfantelijk.
Je moet er toch maar opkomen. De slager lachte zich dood natuurlijk, maar mij interesseerde het niks, ik was toch niet van plan om ooit weer naar Oostenrijk te gaan.
Op een dag gingen we wegens het slechte weer in Oostenrijk een dagje naar Lugano. Fantastisch, alleen spreken ze daar Italiaans en dat sprak ik ook niet. Hongerig gingen we met de hele familie naar een restaurant en ik mocht het woord doen. Niet omdat ik het best de taal sprak, maar omdat ik het meest overal lak aan heb. Dus met handen en voeten aan de gerant duidelijk gemaakt dat we wilden eten.
"Wat?" vroeg hij.
Ja, wisten wij veel, hij kwam met allemaal gerechten aan en ik snapte er werkelijk geen bal van. En hoewel de familie allemaal verschillende gerechten bestelde, kregen we allemaal lasagna.
"Niet zeuren," zei ik, "gewoon eten en anders bestel je zelf maar."
Of we ook wat wilden drinken? Ja natuurlijk, en iedereen bestelde weer wat anders. En ja hoor, iedereen kreeg 1/2 liter bier, mijn schoonmoeder, mijn zwagertje van 8. De eerste ronde was niet zo erg, de zwagers hadden geen probleem met een extra biertje en toen de gerant naar me knikte, knikte ik vriendelijk terug. En weer kreeg iedereen een vaas bier, incl. schoonmoeder etc. Tot 2x toe herhaalde dit zich. Op een gegeven moment durfde ik de man zijn kant niet meer uit te zien, was bang dat we allemaal stomdronken het pand gingen verlaten.
Behalve bovenstaande grappige dingen was het een waardeloze vakantie. Nooit meer naar Oostenrijk in de zomer, lekker naar Portugal waar ze Portugees spreken. En dat spreek ik ook niet.
Van nature ben ik een vriendelijk, gehoorzaam iemand. Er is echter een ding waar ik een gruwelijke hekel aan heb en dat is autoriteit. En dan bedoel ik de autoriteit met het neerbuigende ondertoontje. Bah! Op school had je dat ook, leraren die dachten dat ze met bulderen het respect van hun leerlingen kregen en (de ergsten) de leraren met het neerbuigende toontje. Ach meisje, weet je dat nu nog niet? Zon toontje en dan dat smoel erbij. Jakkes.
Wij hadden een leraar die had ze allebei, het bulderen en het neerzien op (vooral) meisjes. Tijdens de eerste les stond hij te razen en te tieren over van alles wat hij dus NIET pikte. Nu dat was een hele waslijst, en na de tweede opsomming was hij mij eigenlijk al kwijt. Wat heeft het voor zin om naar zon idioot te luisteren.
"En er was een ding", en weer schoot zijn vinger in de lucht als extra dreiging, "wat hij dus ABSOLUUT niet pikte en dat was de smoes dat je voor de brug moest wachten en daardoor de laat op school kwam. De eerste de beste die hem dat flikte, nu die zou wat beleven".
Volgens hem dan. Een brug, dat wist je dat die open kon staan en dan ging je maar eerder van huis. Zo, hij had gezegd en was trots op zichzelf! Tja, en dat zijn nu net dingen die je tegen mij niet moest zeggen. Het was net of er dan in mijn hoofd iets fout ging, of er iets ontplofte.
De volgende dag was ik te laat. De leraar stond dreigend voor me en baste: "En waar kom jij nu weer vandaan?" Ik boog mijn hoofd diep (ja, ik was een goede toneelspeelster, echt kolossaal goed) en zweeg.
"Nu???" schreeuwde hij, "waar kom jij vandaan?? "
Ik zweeg nog steeds met gebogen hoofd. De leraar werd er nerveus van en vroeg op normale toon: "Waar kom je nu vandaan?"
Maar ik bleef zwijgen. Hij legde een hand op mijn schouder en zei geruststellend: "Toe maar, meisje, zeg het maar."
Ik keek hem aan en zei met een snik in mijn stem (een Oscar waardig): "Dat durf ik niet te zeggen."
Waarop hij op ooghoogte met mij kwam (en dan moet je een eind door de knieëen) en zo vriendelijk mogelijk zei: "Toe maar, vertel het me maar, waarom ben je zo laat?"
En ik zei: "Ik moest voor de brug wachten."
De leraar keek triomfantelijk Zo, dat had hij er toch maar mooi uitgekregen.
"Ga maar gauw naar je plaats," zei hij, "was dat nu zo moeilijk? "
En hij begon met de les. In de pauze kwamen de kinderen naar me toe.
"Waar is bij jullie in de buurt dan een brug?" vroeg er eentje.
"Nergens," zei ik, "maar hij zei dat niemand dat durfde te flikken, nu, ik durf dat best. En het viel allemaal reuze mee."
De kinderen lachten erom. Tja, ik hou nu eenmaal van zon uitdaging. Kijken hoe ver ik kan gaan en liefst nog ietsje verder. Het is lastig
Een schat op zolder
Persoonlijk
|
16 Januari 2012 | 21:49:38
Toen mijn vader 24 jaar geleden overleed kreeg ik alle oude films die over ons gezinsleven gingen. Vakanties, spelen met de honden, familiefeesten, voor het eerst naar "de grote school", winter 1958 etc. Van alles stond er op. Ik liet ze op video zetten omdat ik bang was dat het anders verloren zou gaan. En dat zou ik echt doodzonde vinden.
Later liet ik ze weer overzetten op dvd en verder deed ik er eigenlijk weinig mee. De projector waar we vroeger de films op bekeken verdween naar zolder, want tja, we konden er toch niet mee om gaan. Het was puur nostalgisch. Leuk!
Een tijdje geleden kwam ik via mijn werk op een site terecht van het Fries Film collectief. Ze vroegen om filmbeelden over het gezinsleven in de jaren 60. Hey, die had ik! Op dvd nog wel! Ik meldde me aan en er werd een afspraak gemaakt.
Het FFC werd helemaal wild van de films want ze hadden weinig filmbeelden over het gewone leven in de jaren 60. En dit waren nog wel films van eind '50, nog mooier. Er staat zelfs nog een melkboer op met een kar. Hij had daar een aantal bussen op staan met een kraantje. Je deed je pan eronder en kreeg dan wat je wilde, melk of karnemelk. Uniek natuurlijk.
Er werd een vervolgafspraak gemaakt en tegelijk verkocht ik nog snel een paar Famke boekjes. Tja, die gaan per slot van rekening over dezelfde tijd, dus dat was snel voor elkaar.
Vanmiddag zouden we terugkomen, met de oorspronkelijke 8 mm films. Er was afgesproken dat we ze in beheer zouden geven. De films blijven dan van mij maar het FFC bewaart ze in speciale ruimtes zodat het materiaal goed blijft.
Ik herinnerde me de oude projector die ergens op zolder stond en we besloten om die aan het FFC te schenken. Maar wat schetst onze verbazing toen we in de doos waar de projector veilig in opgeborgen was, nog 3 films ontdekten! En wist ik van de andere films me feilloos te herinneren wat er op moest staan, ik had totaal geen idee wat hier op kon staan. Spannend!
Bij het FFC (die bijna net zo nieuwsgierig waren als ik) hebben we de films bekeken. En wat een juweeltjes waren het! Unieke beelden van mijn tante die op het eilandje waar we altijd logeerden bij de boer als we met de boot weggingen, de boel finaal op stelten zette. Hoe ze met een stelletje andere dames helemaal slap van het lachen waren, zo leuk om te zien.
Maar ook beelden van het 25-jarig huwelijksfeest van mijn grootouders. De hele familie was aanwezig (weten jullie nog? Mijn blogje: de rumpudding?) en mijn oma en opa.....wat ontroerend was dat.
Zoals gezegd wist ik totaal niet wat ik kon verwachten en bij bijna elk beeld leverde ik zo enthousiast commentaar (Oh lieve help, daar hebben we dikke Tineke etc.) dat de mannen van FFC geregeld onbedaarlijk in de lach schoten en zeiden dat het commentaar nog leuker was dan de film.
Er was nog een klein filmpje bij en daar stond notabene beelden op van de elfstedentocht in 1963. Dat is toch uniek?
Het FFC was reuze blij met deze nieuwe vondst, en ik.....ik was helemaal in de wolken. Wat een schat had er al die jaren bij ons op zolder gelegen. En wat heerlijk dat lief hem gevonden had.
Over een paar weken staat alles op dvd en komt het ook online te staan op de site van het FFC.
Wanneer het zover is zal ik jullie de link geven. Kunnen jullie kijken naar Famke als 6-jarige.
Wat een klus!
Persoonlijk
|
29 December 2011 | 08:10:13
5 jaar geleden kreeg ik een behoorlijke erfenis. Van een oude tante uit Nieuw Zeeland die ik amper kon en dus ook niet zo erg miste. Dan is het tenminste (extra) leuk om de erven.
We besloten omdat we al 16 jaar niks aan ons huis hadden gedaan om het eens behoorlijk op te knappen. En zo gingen we shoppen en omdat het tegelijkertijd opruiming was zijn we behoorlijk tekeer gegaan. Niet wetende dat lief zo ziek was. Dus toen hij het laminaat in de kamer wilde leggen lukte dat voor geen meter. Het duurde minstens een week met alle ellende van dien. De dingen die we zelf moesten doen (behangen, meubels in elkaar zetten) verdwenen voor onbepaalde tijd naar de zolder in afwachting van het moment dat lief zich weer beter ging voelen. We wisten toen nog niet was ons boven ons hoofd hing.
Toen lief dit jaar na zijn zware operatie lekker opknapte besloten we om nu maar eens alles af te maken. En omdat ik toch ging stoppen met werken (en de pest aan winter heb, pffff winterdepressie) besloten we om dat te gaan doen als het zover was. 7 weken geleden dus.
In die periode hebben we geverfd, behangen in de gang, keuken en woonkamer. Lieve help, wat een rotzooi heb je dan, want alle meubels moeten van hun plek, kasten moeten leeg (wat een bende heb je dan!) en zo woonden wij een aantal weken tussen de verhuisdozen in. Want tja, lief is wel behoorlijk opgeknapt maar moet natuurlijk wel uitkijken en ik, ach, laten we het daar helemaal maar niet over hebben. Hoe hebben we het dan gedaan? Tja, een deur per dag verven schiet niet zo op (en lief deed dan de bovenste helft want ik krijg mijn armen amper omhoog en ik deed de onderste helft omdat hij moeilijk in de bocht kan) Daarna moest ik dan een paar uur bijkomen (en de pijn verbijten auau) Maar kijk eens, wat is het resultaat? Na een week (!?!) was de gang geverfd en gingen we naar de huiskamer. Ook daar schoot het niet echt op en vooral als je zo in de rotzooi zit (deuren in de gang om te drogen vanwege de hond etc.) maar er komt natuurlijk een eind aan want we zijn wel stug doorgegaan. Maar lieve help, wat hebben wij een grote kamer. Met veel muren om te behangen!
Inmiddels is de gang klaar en gister hebben we de kamer zover klaar gekregen dat we om ons heen kijken en zeggen: "Wow! Is dit ons huis?" De meubels hebben we tig keer anders neergezet om het na 4 dagen schuiven toch maar weer in de oorspronkelijke staat neer te zetten.
De ergste rommel is voorbij, we kunnen weer normaal zitten, zelfs aan de eettafel die nu wel heel mooi uitkomt. Er moet nog een meubel inelkaar gezet worden (zo zonde dat dat zo lang op zolder stond, het staat zoooooo mooi) onze buffetkast moest nog naar de keuken (daar moet nog een oude kast uitgebroken worden) en dan......dan zijn we klaaaaaaaaaar!!!!!!!! Yeah!!!!!!!!
En het mooiste is: we hebben het zelf gedaan. Alle hulp die ons werd aangeboden hebben we afgeslagen omdat we het leuk vinden het zelf te doen. En ik moet zeggen: het voelt fantastisch, dat wij, 2 kneusjes het toch maar mooi voor elkaar hebben gekregen. En ondanks de rotzooi waar we in gezeten hebben, was het reuze gezellig. Muziekje erbij, lief fluitend, ik zingend (af en toe mopperend op elkaar, nou ja....af en toe?) we hebben ons prima vermaakt.
Lieve help, 7 weken ben ik al thuis, hoef ik niet meer elke dag naar mijn werk, maar het wordt eigenlijk volgende week pas leuk. Tenminste, ik verwacht dat we dan eindelijk een beetje normaal leven krijgen, voor zover dat bij ons normaal is.
En mochten jullie denken: Famke heeft toch tijd? Wat is ze weinig op punt? Tja, Famke gaat een nieuw boek schrijven, en niet eentje in de Famkereeks (die komt er ook wel hoor, maar dat gaan zo tussen neus en lippen door) maar een "echt" boek. Waar ik nog helemaal niks over ga vertellen.
Het Kerstdiner
Persoonlijk
|
23 December 2011 | 02:12:20
Omdat mijn tante een beetje katholiek was (dat kan bij katholieken, dat je het een beetje bent) wilde ze toch wel een beetje Kerst vieren. Ze ging niet naar de nachtmis (dat wilde ze dan weer niet) maar het kerstontbijt daarna, ja, dat wilde ze wel graag in ere houden. Zo deden ze dat vroeger in Indie ook, eerst naar de kerk en dan lekker eten.
Mijn vader en opa waren allebei overtuigd heiden en eigenlijk hadden ze maar een hekel aan al dat gedoe. En 's morgens om half 4 aan het ontbijt zitten, nou daar deden ze al helemaal niet aan mee. Dus was ik de klos. En ach, 1x per jaar wilde ik dat wel voor mijn tante doen. Wel hadden we dan allemaal lekkerheden en dat maakte dan weer veel goed.
Tegen de tijd dat mijn vader en opa dan beneden kwamen hadden wij al uitgebreid het kerstontbijt genuttigd en was mijn tante helemaal tevreden. En hoefde mijn vader niet net te doen of hij het ook allemaal reuze leuk vond.
Nee, Kerst was aan mijn vader en opa niet besteed. Vooral mijn opa kon lachwekkend chagrijnig kijken naar de kersttakjes die mijn tante zeer bescheiden ophing om de rest van de familie niet te kwetsen. Ja, de sfeer was altijd een beetje kwetsbaar die dagen. Je wist nooit hoe het ging uitpakken.
Het enige waar mijn vader en opa wel over te spreken waren, was de kolossale kerstrollade die mijn tante altijd klaarmaakte. Met stoofperen en doperwtjes, mijn vaders lievelingseten. Maar lieve help, wat waren ze het verschrikkelijk niet met elkaar eens. Wilde mijn tante toch een beetje het katholieke sfeertje vasthouden, mijn vader moest niks van die poespas hebben. Om over mijn chagrijnige opa maar helemaal niet te spreken.
Dus als het tijd was om 's avonds (dat had mijn tante er wel doorgedrukt, dat we 's avonds gingen eten, als het donker was) te gaan eten, probeerde mijn tante om wat kaarsen aan te steken. Maar nee, dat ging niet door, het grote licht ging aan. Maar mijn tante was vastbesloten, het licht ging uit en er werd in sfeer (nou ja, sfeer?) gegeten. En weer liep mijn opa naar de lichtschakelaar en deed de tllamp aan.
Mijn tante werd boos. Mocht ze dan 1x in het jaar eens iets voor zichzelf vragen? En bovendien (laatste redmiddel) Famke vond het ook zo leuk! Wel ja, haal mij er even bij. Ik deed toch al vreselijk mijn best om zo onzichtbaar mogelijk te zijn, maar ach, wat ik wel of niet wilde deed er niet toe. Zo ging dat nu eenmaal vroeger bij ons thuis. Vaders wil (of liever gezegd: opa's wil) was heel erg wet....behalve met Kerst.
Mijn tante barstte bijna in tranen uit (zo sneu) en zelfs mijn opa kreeg een beetje last van zijn geweten. Dat scheen hij toch nog een beetje te hebben, een geweten. En hij legde uit waarom hij het licht aan deed.
"Ik kan mijn doperwtjes niet zien", zei hij klagend.
En zo aten we ons eten in het volle licht. Iedereen was chagrijnig, mijn tante omdat het licht aan moest, mijn vader omdat hij een hekel aan ruzie had, mijn opa omdat hij het vervelend vond dat hij zo zijn best had moeten doen om zijn zin door te drammen en ik omdat ik mijn mond moest houden. Het leek me tenminste niet verstandig om nu gezellig te gaan kletsen. Nee zeg, ik hield me wel stil. En vond trouwens de rollade wel errug lekker!
Als ik nu al die mensen in het schemer bij kaarsjes en zo bij elkaar zie zitten te eten moet ik altijd aan mijn opa denken. Die het licht aan wilde "omdat hij zijn doperwtjes niet kon zien."
Reacties op @Famkes home
Persoonlijk
|
11 December 2011 | 17:48:01
De vrouw bleef voor me staan en keek me nadenkend aan. Ik wou net chagrijnig om haar heen lopen want ik had weer eens haast. We zijn bezig ons huis om te knappen (verven, behangen etc. etc van huiskamer en keuken) en lief mist natuurlijk steeds iets wat ik dan weer moet kopen. Maar toen zei ze ineens: "Jaaa! U bent het wel! U bent Famke! U stond gister in de krant. U schrijft boekjes."
Ja zeg, dan kan ik toch niet doorgaan met chagrijnig kijken. Dus ik probeerde net zo vriendelijk te lachen als op de foto die in de krant had gestaan en ja zeg, wel even eerlijk zijn. Ik voelde me zwaar gevleid! Werd zomaar herkend! Uit de krant! Is toch leuk???
Bij de kapper vroeg ik naar de eigenares, een fan vanaf het eerste uur. Ze kwam me handenwringend tegemoet.
"Ik hoopte al dat jij het zou zijn," zei ze lachend, "ik had in de krant gelezen dat je boekje uitkwam en toen het meisje zei dat er een mevrouw voor mij was hoopte ik zo vreselijk dat jij het was." En ze pakte lachend het boekje. Ze betaalde ook lachend trouwens.
"Oh wat leuk," zei ze, "bij elk verhaaltje een tekening."
Ere wie ere toekomt, dus ik zei: "Ja Amy heeft zichzelf finaal overtroffen. Ze heeft er zulke leuke tekeningen bij gemaakt."
"Ik kijk altijd eerst naar de tekening," zei de vrouw, "en dan probeer ik te bedenken waar het verhaaltje over gaat. Dan lees ik het en kijk weer naar de tekening. Dan lig ik 2x in een deuk, 1x om de tekening en 1x om het verhaal."
Zo zie je maar weer, bij ons krijg je waar voor je geld.
Amy belt ook steeds.
"Mama, heb je nog boekjes? Mijn collega's vragen erom!" En inderdaad, de tweede bestelling is alweer de deur uit.
En vanmorgen stond er opeens een goede kennis voor mijn neus.
"Ik las iets leuks in de krant. Mooi man, waar is mijn boekje?"
Ook een fan vanaf de allereerste Famkes weblog.
Het grappige is dat nu ik wat bekendheid krijg mensen meteen de andere Famkes ook gaan lezen.
Afgelopen maandag ging ik ook een boekje brengen bij een jonge vrouw. Haar dochter van 12 vroeg of zij het ook mocht lezen omdat ze de plaatjes zag. Ze ging in een hoekje op de grond zitten lezen terwijl ik met haar moeder een kopje koffie dronk. 's Avonds mailde de moeder me (was gelukkig zo slim geweest mijn visitekaartje achter te laten) of er nog meer boekjes waren want haar dochter had @Famkes home in een adem uitgelezen. Leuk he?
En de reacties? Nou, die zijn leuk hoor. Het schijnt dat Famke gelezen wordt door jong en oud, man en vrouw. Dat is toch grappig dat ook mannen mijn boekjes lezen. En jonge kinderen, en oude oma's.
Ik hoorde van een collega van Amy dat ze er al ruzie om gingen maken wie het eerst mocht lezen. Natuurlijk wilde Amys collega het als eerste lezen (zij had het per slot van rekening betaald) maar iedere keer als ze het even neerlegde zat er weer iemand anders te lezen. Amy zei al dat iedereen best zijn eigen exemplaar mag hebben, haha.
Ik ben al vergeleken met Daphne Deckers, Simon Carmiggelt en vanmiddag noemde iemand mij Annie M.G. Schmidt. Nou ja zeg, wat een eer allemaal, maar eerlijk is eerlijk, ik geniet er verschrikkelijk van.
Volgende week sta ik weer in een krant en morgen.....morgen krijg ik een radio interview. 's Avonds om kwart voor 9 via internet (ook via de radio maar dat is plaatselijk) www.rtihilversum.nl. Dus....als jullie Famke ook willen horen, even luisteren. En vooral reageren. Ik ben dol op reacties.
En loopt Famke al naast haar schoenen van verwaandheid? Nee hoor, Famke heeft een lief die haar met beide beentjes op vloer houdt. Die moppert als Famke met de verfkwast per ongeluk ook een stukje kast mee neemt, of als ze (ook weer helemaal per ongeluk) de trap op zijn voeten neerzet of (ook weer etc. etc.) het verkeerde schuurpapier koopt.
Owwww, nee he!
Persoonlijk
|
07 December 2011 | 22:40:05
We kwamen terug van boodschappen doen en hoorden in de kamer een vreemd geluid.
"Het lijkt wel of er een trekker buiten staat", zei lief.
Het was hetzelfde geluid als water die in de wasmachine loopt. Maar mijn wasmachine staat boven in de douche en die stond niet aan. Er stond helemaal geen kraan aan.
Misschien de verwarming. Na onderzoek bleek dat niet het geval te zijn, ook al was het geluid daar wel erger.
Hm, vreemd.
De regenpijp? Per slot van rekening was het slecht weer, maar hoorde je dat dan alleen maar in de kamer? Nee, ook niks.
Ondertussen hadden we uit voorzorg toch maar de verwarming uitgedaan, het water afgesloten etc. maar nog steeds dat rare geluid.
Wat raar!
Ik begon een beetje ongerust te worden. Wat kon dat toch zijn?
"Straks vliegen we de lucht in", voorspelde ik somber. Tja, het moest toch een reden hebben. Toch raar als je zo'n vreemd geluid ineens hoort die niet weg gaat.
Ik besloot de woningstichting te bellen. Er moest maar even snel iemand langs komen vond ik. De woningstichting vond van niet, vroeg me het hemd van het lijf en dacht "dat het allemaal wel een beetje meeviel". En als ik er op stond dan wilden ze de volgende dag wel even langskomen. Jazeker, ik stond er op en een afspraak werd met veel pijn en moeite gemaakt. De man had er duidelijk geen zin in, maar jammer genoeg voor hem kan ik ontzettend goed zeuren. Dus werd er een afspraak gemaakt.
Ondertussen probeerde ik natuurlijk nog steeds te zoeken waar dat geluid toch vandaan kwam.
Ik liep door de kamer, bij de wanden langs, nee niet erger, vlak voor het raam, ook niet. Lief was intussen al mopperend op onderzoek gegaan in een luik in de gangkast.
Maar wacht eens! Het kwam uit het midden van de kamer.
Huh? Hoe kon dat nu weer. En terwijl ik op zoek ging naar de plek waar ik het geluid het duidelijkst hoorde leek het net of er wind door mijn haar ging.
Ow, nee he? Wij hadden een lamp/ventilator die vanwege onze opknapwoede (verven, behangen, andere meubels) als half gedemonteerd was. De bladen waren al weg, maar het mechanisme zat er nog. Waarschijnlijk heeft iemand (lief natuurlijk) per ongeluk het lichtknopje aangeraakt en is het domme ding aan gegaan. Paniek om niks dus.
Ik heb maar snel de woningstichting afgebeld. En nee, ik heb niet de reden verteld, alleen gezegd dat het opgelost was en toen gauw opgehangen.
Zeikliedjes
Persoonlijk
|
04 December 2011 | 23:49:39
Het verhaal gaat dat mijn tante, die voor mij gezorgd heeft, eigenlijk graag kleuterleidster wilde worden maar werd afgekeurd omdat ze zo vals zong. Of het waar is weet ik niet, wel weet ik dat ik juist vond dat ze prachtig zong. Nu waren wij verwaarloosde kinderen (ik was nog maar 3 jaar) toen mijn tante bij ons kwam, dus het kan ook zijn dat ik meer genoot van de aandacht dan van het gezang. In ieder geval herinner ik me nog heel goed dat ik bij haar voor het raam op schoot zat en dat ze me dan wiegde en liedjes zong. Over de broek van Jantje en de witte rozen. Allemaal van die zielige zeikliedjes, maar ik vond het prachtig. De broek van Jantje begon zo: Er was eens een havenloos ventje, die vroeg aan zijn moeder een broek, maar moeder verdiende geen centjes en vader was wekenlang zoek. Jaja, drama, drama. Het eind van het liedje was dat moeder een broek voor Jantje maakte die hij voor het eerst op haar begrafenis droeg. En de witte rozen was ook zo'n zeikding over alweer een Jantje die een broertje/zusje zou krijgen. Maar helaas, moeder stierf bij de geboorte en zo, alweer drama, drama. Maar terwijl ik tegen de boezem van mijn tante leunde en naar haar wat krakende stem luisterde, stroomden de tranen over mijn wangen. Zo mooi vond ik het. Als klein kind dan. Nog steeds denk ik dat de entourage hier ook erg verantwoordelijk voor was. Maar toch, wat een mooie herinneringen aan een woelige tijd toen mijn eigen moeder net weg was. En mijn tante haar best deed om ons nog een beetje vastigheid te geven. Zo veilig voelde ik me bij haar, zo fijn was dat.
Het gekke is dat ik op latere leeftijd een vreselijke hekel kreeg aan al die Nederlandse ellende. Mijn vader hield hier juist erg van, maar ik wilde altijd gillend weglopen. Alleen bovengenoemde liedjes bleek ik koesteren vanwege de mooie herinnering.
Vanavond zat lief naar De zomer voorbij te kijken van al die Volendamse zangers. Omdat ik het zeer aangenaam vind om naar ze te kijken (liever niet luisteren, wat een goede zangers maar wat een rot liedjes) ging ik er gezellig bij zitten. En wat denk je? Gingen ze de Witte rozen van mijn tante zingen!
Lekker relaxed???
Persoonlijk
|
04 December 2011 | 11:55:14
Toen ik besloten had om te stoppen met werken droomde ik niet alleen van "lazy sundays" maar dacht werkelijk dat ik alles lekker rustig aan kon doen."'s Morgens koffie drinken met lief, het schaakspelletje doen dat elke ochtend in de krant staat, uren kokkerellen in de keuken en nieuwe recepten uitproberen, interessante boeken lezen, een leuke studie doen etc. etc.
In de praktijk komt daar potjandoedel geen klap van terecht. Ik vlieg nog steeds overal heen onder het mom van "ik heb er nu de tijd voor".
Drie weken ben ik nu thuis en wat heb ik allemaal gedaan? Nu, ten eerste hebben we de kamer behangen, nieuwe meubels gekocht, oude meubels opgelapt, eindelijk een zieke collega in het revalidatiecentrum bezocht, eindelijk mijn (ernstig) zieke vriendin een beetje aandacht kunnen geven, ik heb me zelfs aan een paar afspraken gehouden. De meesten heb ik moeten verschuiven domweg omdat ik er niet aan toe kwam! Nu kwam dat natuurlijk ook wel een beetje door de bende in de huiskamer vanwege het nieuwe behang.
Voor de komende week staat het volgende op het programma: pasje terugbrengen naar het werk (vergeten) boekjes brengen naar collega's (kan mooi in een moeite door) begin maken met de keuken verven, familielid opzoeken (beloof ik al 4 weken en moet nu echt een keer) interviews geven aan de kranten (mocht zelf de tijd indelen met als gevolg dat ik het al 2 weken uitstel maar ook dit MOET nu) met buurjongen om tafel ivm een klant die ik voor zijn nieuwssite heb geregeld (stel ik ook al 2 weken uit, moet ook echt nu) banner maken voor mijn boekjes (stel ik ook al 2 weken uit etc etc) eindelijk iets leuks doen met kleinzoon (beloof ik ook al 2 weken pfff) (beetje) aandacht besteden aan mopperende lief, niet denken aan de andere dingen die ik allemaal nog moet doen. Bijvoorbeeld wat ik allemaal nog moet doen om @Famkes home te promoten. Wanneer moet ik dat doen????
Pffff, heb nu alles ingepland, iets waarvan ik niet had verwacht dat het nodig was. Ik had verwacht dat ik alles lekker relaxed zou kunnen doen, maar nee hoor. Weer een agenda volgepland. En nog geen een speciaal gerecht klaargemaakt, geen boek aangeraakt, geen.....etc. etc.
Het was toch echt rustiger toen ik nog werkte. Toen had ik tenminste nergens tijd voor. En wilde ik niet zo veel....
En is het een vandaag een "lazy sunday"?
Eh neuh, vanmiddag gaan we met een man of 40 eerst bowlen (nou ja Famke gaat alleen maar kijken, je kan me vastbinden aan een bowlingbal) en daarna met de hele kliek wokken. Wel leuk. Dat dan weer wel.
Famke leest voor
Persoonlijk
|
02 December 2011 | 22:47:15
Door het uitkomen van @Famkes home kom ik in een aantal kranten te staan. Dat had nog heel wat voeten in de aarde. Kapster (goede vriendin) kwam bij me thuis om mijn haar te doen, visagiste (zelfde verhaal) heeft me flink onder handen genomen en toen naar de fotograaf. Nu, ik kan je vertellen, als ik ergens de pest aan heb is het wel aan poseren. Ben niet zo vreselijk fotogeniek maar dankzij goede raad (van ook weer een goede vriend) heb ik een hele serie foto's laten maken door een vakfotograaf. En ja zeg, als ze met je aan het praten zijn en ondertussen klikken ze als een gek, tja, dan moet er toch wel een goede foto tussen zitten. Nu, dit is hem geworden.
Even een lamp in elkaar zetten.
Persoonlijk
|
29 November 2011 | 10:22:11
Na een dag samen behangen (jaaa wij kunnen dat, (bijna) zonder ruzie, goed he?) zaten we doodmoe op de bank. Hondje uitlaten en lekker vroeg naar bed.
Behalve dat we de kamer wilden behangen hadden we ook wat nieuwe dingen voor de kamer gekocht die nog in dozen in de gang stonden. Nu irriteerde dit mij het meest (lief is daar wat gemakkerlijker in) maar ik snapte natuurlijk ook wel dat alles op zijn tijd moet gebeuren. Dus zeurde ik er dit keer niet over.
Maar lief besloot om een uur of tien 's avonds nog een lamp uit te pakken. Ondanks mijn hevige protest. Kon dat alsjeblieft morgenvroeg? Maar nee, hij wilde het meteen doen.
Nu, je pakt de lamp uit, zet hem op zijn plaats, steekt hem aan en voila! Toch?
Nee, deze lamp moest nog helemaal in elkaar gezet worden. Ach, zo klaar. Toch?
Nogmaals nee, want er zaten nog geen lampen in.
Ach, lampen er in en klaar. Toch?
Wat een ellende. Er zaten 2 lampen in waar allemaal pietepeuterige schroefjes inzaten die er ten eerste niet uit wilden, allemaal op de grond vielen, en er toen niet meer in wilden. Toen van de kleine lamp het glas er bijna weer voor zat hoorden we gerammel. Uh? Jawel, alles moest weer los (zie boven) want er zaten nog wat onderdelen ONDER het glas. Enfin, na veel gemier (en gemopper van lief) zat het glas er weer op, maar oh lieve help. We waren vergeten om de lamp er in te doen. Dus weer, zie boven.
Bij de grote lamp lukte het in 1x, nou ja, na wel hetzelfde gemier en gewurm als hierboven beschreven en ook nu vergat lief om de lamp er in te doen maar verder ging het een stuk beter.
Inmiddels was het 1 uur 's nachts en was ik boos op lief omdat ik om 10 uur al gevraagd had om het alsjeblieft de volgende dag te doen.
Enfin, 1 uur was de klus eindelijk geklaard en opgelucht zetten we de lamp op de plaats. Hehe, stekker en in genieten maar!
Nou nee, het rot ding deed het helemaal niet. Nee! Niet lachen! Is niet leuk!
Vandaag doen we nog een poging. En we houden nog steeds van elkaar.
Plieng! Plieng!
Persoonlijk
|
27 November 2011 | 13:50:37
Ik was bijna 6 maanden zwanger toen er iets misging. Zodra ik me bewoog kreeg ik weeen en tja, dat mocht nog niets. Mijn huisarts was er heel resoluut in: niet meer bewegen. Ja daaag, ik had echt geen zin om me 3 maanden lang te verstoppen. En ik was in mijn laatste zwangerschapsweken toch al geen zonnetje. Nee, dat ik mijn gezin (en voornamelijk mezelf) niet aandoen.
Mijn lief was inventief. Hij bracht mij achterop de fiets (auto hadden we nog niet) bij een vriendin en dan haalde hij me later wel weer op. Als ik me maar rustig hield.
Natuurlijk maakte ik hier gigantisch misbruik van. En ik wilde ook mee boodschappen doen. Dus plantte lief mij, met mijn dikke buik, achterop de fiets, reed naar de winkel, liet me zitten bij het schap waar je de boodschappen kon inpakken en zo hield hij zijn Famke tevreden.
Op een keer hadden we wel een beetje veel boodschappen. En terwijl lief moeizaam (met al dat gewicht) naar huis fietste hoorde ik steeds: plieng, plieng.
"Hoor jij dat ook?" vroeg lief bezorgd, "wat is dat toch?"
Maar ik genoot van mijn ritje lekker in de buitenlucht en zei zorgeloos: "Ach, het zal wel een steentje zijn."
Opeens weigerde de fiets. Huh? Dit kon niet! Ik mocht niet lopen en we waren nog niet thuis. Met de fiets aan de hand liepen we voorzichtig naar huis waar lief de fiets eens grondig onderzocht.
Lieve help, wat er er gebeurt?
Omdat een zwangere Famke plus een lading boodschappen een beetje te zwaar beladen was sprong er iedere keer een spaak, plieng, plieng tot er bijna geen spaken meer over waren.
Wat had ik de pest in. Niet zozeer om liefs fiets maar voor mezelf. Bah, weer huisarrest. En de fiets werd wel gemaakt maar het was wel afgelopen met mijn uitjes.
WE PROUDLY PRESENT: @Famkes home
Persoonlijk
|
25 November 2011 | 12:35:53
Als blunderen een beroep is dan is Famke zo ongeveer een professional. In @Famkes home vertelt ze op een vrolijke manier over de dingen die allemaal fout gaan in haar gezin. Ze spaart niemand, vooral zichzelf niet. Vol humor beschrijft ze hoe haar hond ineens een blauwe tong kreeg. Ze laat je kennismaken met haar vriendjes van vroeger, maar ook met haar vreemde buurvrouw en de kakkers. Ze vertelt hoe ze in het verkeerde vliegtuig stapte en in een ander land uitkwam. Een heerlijk boek met ondanks de dwaze situaties toch ook veel herkenningspunten. Lach, herken en geniet!
@Famkes Home
Famke de Vries
144
Ja
Paperback 12,5 cm x 20 cm
978-94-6176-632-8
25 november 2011
Een stukje uit het boek
Toen de dierenarts hem voorzichtig zou betasten, beet Arpad heftig om zich heen. Hij wenste niet betast te worden. Wel door ons, mensen die hij kende. Tja, wisten wij veel, we hadden hem nog maar net.
De dierenarts werd natuurlijk boos.
"U moet de hond goed beethouden", beet hij me toe.
Ja zeg, ik hou hem toch goed beet.
"U moet hem bij zijn kop beethouden, zodat hij niet kan bijten."
Ik zei toch al dit ik goedwillend was, dus ik pakte het beest bij zijn kop beet en praatte zachtjes tegen hem. Maar de toon was gezet en hij rukte zich los en probeerde weer te bijten.
De dierenarts was nu echt goed pissed-off. Het hielp natuurlijk ook niet dat ik om dit alles nogal moest lachen.
"Als u wilt dat ik hem een spuitje geef, zult u wel mee moeten werken", zei hij woedend. Alsof het mijn schuld was.
En het spuitje geven lukte natuurlijk ook niet. Het mormel was in alle staten en wilde alleen nog maar door mij geaaid worden en verder moest iedereen, en vooral de dierenarts, van hem afblijven.
Maar ja, het was wel voor zijn eigen gezondheid en dus vroeg ik de dierenarts zo vriendelijk mogelijk of hij alsjeblieft nog een poging wilde wagen.
En ineens kreeg hij een idee.
"Als u op de hond gaat zitten en zijn kop tussen uw knieën houdt, dan lukt het misschien."
Wat een lumineus idee.
Ik kroop dus met mijn dikke buik over de hond heen en probeerde zijn kop tussen mijn knieën te klemmen. Maar helaas, ik was kennelijk een beetje te klein en toen ik op de rug van de hond ging zitten raakten mijn voeten de grond niet meer. Echt waar, de hond hobbelde de hele spreekkamer door met mij op zijn rug.
"Het lijkt wel rodeo", zei ik nog vrolijk, maar de dierenarts was not amused.
En hij stuurde me naar huis. Met een rekening, dat dan weer wel.
En de hond? Ach, de volgende dag ging mijn lief mee en was het klusje zo geklaard.
Verliezen
Persoonlijk
|
25 November 2011 | 01:11:30
Mijn vader was een enorm goede kaartspeler. Elke week ging hij op een vaste avond klaverjassen en hij kwam dan steevast met een zootje vleesbonnen terug. Eens in de zoveel tijd gingen wij daar dan mee naar de slager om ze te verzilveren. Natuurlijk moest ik ook klaverjassen leren en wel zo dat ik behoorlijk mee kon doen. Mijn vader hield niet van gezeur, kaarten was een ernstige aangelegenheid en het moest serieus gespeeld worden. Hij kon ook feilloos vertellen over partijen die gespeeld waren en hoe ze dan uitkwamen. Alle kaarten onthield hij. Daarom was het natuurlijk ook zo'n goede klaverjasser.Hoe hij dat allemaal onthield is mij een raadsel. Hij was er in ieder geval heel serieus in.
Ach arme, toen leerde hij mijn stiefmoeder kennen. En ach, voor zijn plezier wilde ze dat best leren. Een briefje had ze er bij om te zien hoeveel punten haar kaarten waard waren. En voor mijn arme pipa was dit eigenlijk een gruwel. Maar hij was zo dol op haar dat hij zijn ergernis in slikte. En hij probeerde haar op een liefdevolle manier bij de les te houden. Helaas voor hem, mijn stiefmoeder vond het veel te gezellig om bij te kletsen dus terwijl ze zat te zoeken welke kaarten "roem" waren of "troef", meldde ze vrolijk wie er verkering hadden, zwanger waren en andere interessante nieuwtjes. Of ze vroeg halverwege het spel "wie er ook al weer speelde? Oh zij zelf". Ze moest dan vreselijk om zichzelf lachen maar ach, die arme pa. Ik wist dat hij zich inwendig groen en geel ergerde.
Soms had ze nog maar 1 kaart over en zag dan tot haar grote vreugde dat dit de boer troef was. Voor degene die niet kunnen klaverjassen: dit is de belangrijkste kaart die je zeker niet voor het laatst moet bewaren. En dan het gezicht van mijn vader. Haha, als ze niet zijn vrouw was geweest (maar bijvoorbeeld zijn dochter) dan had hij haar ongetwijfeld verrot gescholden. En haar toegesnauwd dat ze beter uit haar doppen moest kijken. Maar het was zijn vrouw waar hij heel veel van hield. Dat bleek wel uit het feit dat hij helemaal niks zei. Maar zijn blik.....haha, ik lag dan echt in een deuk. Die arme pa, die helemaal niet tegen zijn verlies kon, zelf verschrikkelijk goed kon kaarten en dan getrouwd met iemand die het helemaal geen klap interesseerde en die zijn goede kaarten iedere keer verprutste.
Mijn zoon was ook van het soort die niet teggen zijn verlies kon. Op een dag zei mijn zwager: "Zal ik jouw eens een leuk spelletje leren?"
Mijn zoon keek mijn zwager met zijn diepblauwe, onschuldige ogen aan en vroeg:"Kan je daar ook mee verliezen?"
Toen mijn zwager bevestigend knikte zei zoonlief: "Laat dan maar hoor, dan vind ik het vast geen leuk spelletje."
En ach, als ik nu eens heel eerlijk ben en heeeeeel diep bij mezelf van binnen kijk: ik kan het potjandoedel niet uitstaan om te verliezen. Zelfs met een dom computerspelletje wil ik bovenaan staan. En als er iemand boven mij staat.....dan heb ik toch de pest in!
Nu even heel iets anders. Ik ben natuurlijk schandalig lang niet op punt geweest. En dat terwijl ik niet meer elke dag naar mijn werk hoef omdat ik lekker gestopt ben. Maar man, wat heb ik het druk. Inmiddels zijn we bijna klaar met de kamer te behangen (lieve help, wat een bende) heb ik inmiddels een andere auto en amper achter de computer gezeten.
En morgen......morgen komt @Famkes home uit. Ik ben druk bezig (pfffff, zie je wel, geen werk, maar druk...) met het uitdokteren van de promotie dingen die ik allemaal wil gaan doen. En natuurlijk ben ik ook afhankelijk van de media dus die moet ik ook even heel goed gaan gebruiken.
Mochten er liefhebbers zijn voor Famke 3 dan kunnen jullie me een privemailtje sturen. mary.tymensma@gmail.com.
What's in a name
Persoonlijk
|
03 November 2011 | 11:13:34
Het is natuurlijk reuze praktisch om een achternaam te hebben. Nu heb je heel normale achternamen (de Vries, de Boer) maar ook rare namen. Zo moest ik eens vragen naar een mevrouw Grotedorst. Toen ik de klemtoom op Dorst legde werd me boos verteld dat het andersom moest. Maar het was te laat, ik lag allang weer in een deuk.
En naar een mevrouw de Leeuw vragen als contactpersoon voor een dierentuin, nou ja, ik bedoel maar. Met een collega heb ik eens (puur voor de gein) alle dierennamen opgeschreven die we tegenkwamen. En elke keer als er weer een haas, hond, konijn, haan etc. voorbij kwam lagen we in een deuk. Ach, je moet je werk toch ook een beetje leuk maken.
Maar goed, lief zijn voorouders heetten vroeger Tiemersma. Gewoon, precies zoals het hoort, simpel. Toen er eens iets gebeurde (geen idee wat) wat op het stadhuis afgehandeld moest worden heeft een slim iemand daar Tymersma van gemaakt. Met een y, dus het klonk nog hetzelfde. Later heeft iemand op de y puntjes gezet en werd het ineens Tijmersma. Om het verhaal compleet te maken heeft iemand tijdens het overschrijven van die naam van de r een n gemaakt en heetten we ineens Tijmensma. Pfff, wat een rot naam.
Enig idee hoe lastig het is om je naam door te geven aan officiele instanties? Via de telefoon? Ik ben er inmiddels expert in geworden om mijn naam te spellen.
Nu heb ik zelf (schijnbaar) ook een ingewikkelde naam: Mary (spreek uit gewoon als Merie, niet op zijn engels of zo).
Ik praat met klanten, noem mijn naam, maar zodra ze me gaan mailen en ik mijn mailadres doorgeef word Mary ineens Merrie, Melly, breken ze hun tong over mijn naam en meer ingewikkelde dingen. Om het over de achternaam maar niet te hebben.
Vinden jullie het gek dat ik als pseudoniem Famke de Vries heb genomen? Kan tenminste iedereen uitspreken.
De stomme vrouw
Persoonlijk
|
30 Oktober 2011 | 22:39:07
Door een wegomlegging was het redelijk druk in ons normaal zo rustige buurtje. Gelukkig woonden wij in een straat met veel drempels zodat de auto's niet zo heel hard gingen, maar dat er nu ineens 1x per uur bussen door onze straat reden vond ik niet zo leuk. Toch liet ik mijn zoontje (een jaar of 5) buiten spelen, op de stoep, zodat ik hem kon zien. Er waren geen andere kinderen in de straat maar hij was een kind die zo kon opgaan in zijn fantasie dat hij zich uitstekend alleen amuseerde. Ik zag hem iedere keer om de lantaarnpaal heendraaien en wat hij dan deed.....geen idee. Maar hij gierde het uit van het lachen.
En toen ging het mis. Ik was even in de keuken toen de bel ging en een buurman voor de deur stond met mijn kind in zijn armen. Hij was losgeschoten van de lantaarnpaal en zo voor de wielen van een auto terecht gekomen. De bestuurster had de auto vol kinderen en gelukkig reed ze heel langzaam zodat ze mijn zoon amper geraakt had. Van schrik was ze ook nog doorgereden. Dit tot grote woede van de buren die het nummer hadden opgeschreven.
Maar mijn zorg ging in de eerste instantie naar mijn kind. De dokter kwam er wel aan te pas en hij bleek een hersenschudding te hebben en verder gelukkig niets.
Omdat hij nog klein was haalde lief zijn bedje naar beneden zodat hij niet de hele dag alleen boven lag. En de volgende dag gingen we wel op zoek naar degene die hem aangereden had. We hadden nu wel even iets anders aan ons hoofd.
's Avonds werden we gebeld. Het was de mevrouw van de aanrijding. Ze was helemaal overstuur en vertelde dat ze eerst in de buurt had rondgevraagd hoe het met het kind ging dat ze die middag had aangereden. Ze had de auto vol met kinderen van anderen in de auto die ze naar de sporthal zou brengen en om die niet overstuur te maken had ze die eerst, volgens plan, naar de sportzaal gebracht en tja, ze had nu natuurlijk angst voor ons. En de buurt, die in eerste instantie woedend was. Want ze had niet door mogen rijden, had moeten stoppen, maar ja....die schrik....en de kinderen die in de auto zaten.
Maar hoe was het nu met mijn zoon? Ik vertelde dat het gelukkig "alleen maar" een hersenschudding was, gelukkig niks erger. Om haar een beetje gerust te stellen bedankte ik haar nog dat ze zo langzaam had gereden. Anders had het heel anders kunnen uitpakken. En ik knikte haar vriendelijk toe. Per slot van rekening kon zij er niks aan doen dat mijn zoon zijn hand losschoot van de lantaarnpaal. En ach, ik vond het ook wel zielig, ze stond bijna te huilen.
Ze kalmeerde een beetje en vroeg of ze de volgende morgen wel even bij de patient mocht komen kijken. En of ze dan ook een cadeautje mee mocht nemen.
Nu, cadeautjes waren altijd welkom, dus vooruit maar. Ik kon me ook wel een beetje haar situatie voorstellen en vond het allang weer sneu dat ze zo overstuur was.
De volgende morgen kwam ze met een groot pakket in haar handen.
Mijn zoon keek verbaasd op toen hij de vreemde mevrouw zag.
"Oh," zei ze, "wat lig je hier zielig! Ik wist niet dat je in je bedje lag."
En warempel, ze begon bijna weer te huilen.
"Wat is er gebeurd?" vroeg ze.
Beetje domme vraag als je zelf de veroorzaker bent maar ach.
Mijn zoon echter antwoordde: "Ik ben aangereden door een heel stomme vrouw. En ze is nog doorgereden ook. Mijn moeder was heel boos, zo'n stom mens!"
Tja, daar kon je op wachten natuurlijk.
De vrouw, die het toch al ontzettend rot vond, wilde wel door de grond gaan en tja, ik ook wel. Stom kind ook.
Toen hij zijn cadeau had uitgepakt werd hij er niet vrolijker op.
"Hm, een zwaard", zei hij een beetje minachtend, "wat moet ik daar nu mee? Daar speel ik toch nooit mee. Ik speel altijd met lego."
Ach, de arme vrouw, eerst voor stom mens versleten worden en dan ook nog commentaar op het cadeau.
Maar het was wel waar. Zoonlief speelde altijd met lego en auto's en nooit met zwaarden en zo, wat andere jongetjes misschien wel deden.
Het kopje koffie dat ik aanbood werd afgeslagen en nog triester dan ze aankwam ging ze weer weg.
Van blog tot boek: wat een gedoe!
Persoonlijk
|
24 Oktober 2011 | 14:32:15
Van mijn vorige twee boekjes Famkes weblog en Famke gaat worldwide heb ik ontzettend veel werk gehad van het klaarzetten van het manuscript. Vooral bij de eerste, lieve help, ik snapte er geen bal van wat mijn uitgever nu wilde. Een hele week zat ik elke avond tot in de kleine uurtjes achter de computer te foeteren. Verhaaltjes uitzoeken, fouten eruit halen, tekens aanbrengen (want dat doe ik met mijn luie kop niet op punt) etc. etc. Bovendien snapte ik niks van het programma wat de feestvreugde niet echt verheugde.
Met het tweede Famkeboekje was ik al een stuk slimmer. Ik snapte het programma, dat was al heel wat en voor mijn doen ging het vrij vlot. Ook ging het met de uitgever lekker snel. Contract in de zak en een maand later lag Famke op de deurmat. Mijn boekje dan.
De derde moest een makje worden. Ik snapte het programma, had natuurlijk voor de tijd alle verhaaltjes al gerangschikt en goed gemaakt, dus.....koekje!
En toen begon de ellende. Ik had mijn manuscript opgestuurd, werd netjes gebeld door de uitgever, kreeg een mijn eigen inlogcode zodat ik de uitgever super gemakkelijk kon bereiken. Tenminste.....als de code werkte. Omdat die niet werkte kreeg ik de uitgever niet te pakken. Dat duurde 2 weken waarin ik me groen en geel ergerde (schaam schaam, geduld is niet een van mijn deugden) en op een gegeven moment een boze mail stuurde naar een emailadres wat ik helemaal niet eens mocht gebruiken! Ik kreeg meteen een telefoontje en alles werd geregeld. Wat bleek? Het manuscript was zoek!
Nu heb ik natuurlijk een aantal backups en stuurde hem nogmaals. Blij was ik want nu zou het snel gaan gebeuren. Mijn manuscript was inmiddels (in mijn beleving) foutloos, dus wat kon er fout gaan?
Nu, nog genoeg hoor. Toen ze mijn manuscript gevonden hadden bleek dat ze waren vergeten om mij mijn contract te sturen. Inmiddels kon ik nog steeds niet inloggen en baalde natuurlijk zwaar.
Uiteindelijk na weer een paar weken gewacht te hebben (nee, niet geduldig, daar ben ik niet zo goed in) kreeg ik eindelijk de verlossende mail: @Famkes home komt op 1 december uit.
Of ik het wel eerst even wilde laten redigeren door een bevoegd iemand. Wat!?!
Gelukkig ken ik een bevoegd iemand dus het manuscript naar hem toegestuurd en keurig volgens afspraak kreeg ik het geredigeerd terug. En toen wilde ik wel even mijn kop tussen de deur doen en de deur dicht laten trekken. Lieve help, wat was ik een sukkel. Had ik het oude manuscript gestuurd! Niet die waar de illustraties al in stonden. Dus moest ik op mijn vrije avond weer de hele avond alle illustraties die Amy zo fantastisch gemaakt had, er in zetten. En toen ontdekte ik ook nog dat ik er 12 blogjes aan toe had gevoegd die dus nog eens geredigeerd moesten worden. Wat een ezel, wat een sukkel ben ik!!!
Gelukkig beloofde mijn bevoegd iemand dat hij het op tijd klaar zou hebben, no problem.
Oef, dit wordt vast het leukste en meest succesvolle boekje.
Famke is boos!
Persoonlijk
|
16 Oktober 2011 | 23:41:53
Famke is weer eens boos! Op wie? Op alles en iedereen.
Op het weekend, omdat het weer voorbij is.
Op haar botten, omdat die overal zeer doen.
Op de computer die weer errug traag is.
Op de hond omdat die 's avonds, als het koud en donker is, wandelen wil.
Op lief, die daar geen zin in heeft.
Op het feit dat het 's avonds om half 8 al donker is.
Op het feit dat ze 's morgens de auto moet krabben.
Op de uitgever die nog steeds niks van zich heeft laten horen.
Op een speciale college omdat hij uitgerekend nu ziek is.
Op dochterlief die vergeten is haar rijbewijs te verlengen.
Op andere dochter omdat ze ziek is. En ik me nu zorgen zit te maken.
Op de belasting, omdat die de centjes nog niet heeft gestort.
Op.....op.....op alles is Famke boos. Ook (vooral) op zichzelf. Tja, wat is er aan de hand? Zal ik het maar gewoon bij de naam noemen? Het is oktober en Famke is weer heerlijk winterdepressief.
Pffff, wat een drama. Dit betekent dat het minstens tot eind januari zo gaat, nergens zin in, moe en ook weer superactief, niet kunnen slapen, alles is teveel, iedereen (vooral ikzelf) is vervelend.
Dit betekent weer extra medicijnen slikken en weer elke ochtend om 6 uur achter de speciale lamp om zo toch nog een klein beetje normaal de dag door te komen.
Dit betekent weer nachten lang met de ogen op stokjes wakker liggen.
Dit betekent de dagen door te slepen en maar 1 ding wensen: dat hij zo snel mogelijk om is zodat het weer morgen is. Een dag dichter bij de lente.
Ik heb er zo geen zin in! Ik heb geen zin in die strijd elk jaar. Elk jaar in oktober stort ik totaal in, zo van de ene dag op de andere en dat duurt minimaal 3 maanden. 3 maanden lusteloos zijn, jezelf dwingen om je bed uit te komen. Want het liefst duik ik diep onder mijn dekbed om 3 maanden later pas weer boven water te komen. Als het weer lente is.
Oh was ik maar een bruine beer, dan kroop ik lekker in mijn hol en deed een winterslaap. Heerlijk lijkt me dat. Weer wakker worden als er weer blaadjes aan de bomen komen.
Maar helaas, Famke is geen bruine beer. Famke moet zichzelf de hele dag door geweld aandoen, de hele dag proberen er het beste van te maken. No matter what. En daar word je zoo moe van. En chagrijnig. En.....nou ja, ik zal maar eens ophouden met zeuren. En het maar positief bekijken.
Het mislukte feestje
Persoonlijk
|
10 Oktober 2011 | 13:02:55
Op het werk van mijn vader werd jaarlijks een personeelsfeest gegeven. Eigenlijk moest mijn vader daar zelf heen omdat hij een hoge pief was, maar hij stuurde altijd mijn oudere zus als afgevaardigde. Mijn zus was dol op die feesten. Van mijn pa kreeg ze een nieuwe coctailjurk met bijpassende schoenen en dan ging ze helemaal opgetuigd naar het feest. En flirtte er behoorlijk op los met de loslopende mannen.
Op een dag was er weer feest en potjandoedel, zus was ziek! Echt ziek, want ze vond het heerlijk om er heen te gaan. Ze baalde vreselijk en mijn vader ook. Want tja, wie moest hij nu sturen? Zelf ging hij natuurlijk niet, daar had hij totaal geen zin in.
Hmmmm, er werd eens om zich heen gekeken en toen, eureka, Famke kon er mooi heen. Lieve help, ik kreeg de schrik van mijn leven. Ik was amper 14 en hield absoluut niet van die feesten. En Famke in een coctailjurk! Echt niet!
Bovendien ging ik 1x per maand (vaker mocht niet) met mijn vriendin naar het plaatselijke Ons Gebouw waar groepjes optraden. Mijn vaders vriendin had een winkel die hij van een affiche voorzag over wie er ging optreden in Ons Gebouw. Daarvoor kreeg hij 2 vrijkaartjes, waardoor ik dus 1x per maand mee ging. Ik wilde wel vaker, maar dat wilde het thuisfront niet. 1x per maand was meer dan genoeg, vonden ze.
Ik bedankte dus vriendelijk voor de eer, maar toen ging palief slijmen. Of ik alsjeblieft, voor hem, toch wilde gaan. Dan mocht ik ook een keer extra naar Ons Gebouw. Ja, als hij dat nu meteen had gezegd zonder eerst al die andere dingen erbij te halen, daar ging ik voor natuurlijk.
De dag van het feest (waar ik echt om mijn vader te plezieren heen was gegaan, echt waar) was een week later dan mijn uitgaanszaterdagavond. En uitgerekend op die avond kwam ik me toch een leuke jongen tegen! En die vroeg of ik er de volgende week ook zou zijn. De avond dat ik naar mijn vaders feest moest. Waarvoor ik, bij wijze van hoge uitzondering (ja slijmen kon pa) niet op tijd thuis hoefde te zijn. Moest ik normaal gesproken om 10 voor 12 thuis zijn (ja echt 10 voor twaalf want dat was ik voor twaalven thuis) nu mocht het best wel later worden hoor. Geen enkel probleem. Ik moest vooral niet op de tijd letten, dat kwam helemaal goed. En een vriendin mee? Natuurlijk. En dan mocht ze ook wel (alweer bij hoge uitzondering) die nacht bij ons slapen.
Toen die leuke jongen mij dus vroeg, zei ik zonder aarzelen: ja.
Ja zeg, hij was te leuk om moeilijk tegen te doen. Bovendien zou het anders weer een maand duren en dat was me wat te lang.
En ik bedacht een plan (ben ik goed ik, plannen bedenken die niet goed aflopen) en ik had zo gedacht: als ik me op het feest van pa nu een half uurtje van alle kanten liet bekijken (net als mijn zus, alleen deed die het de hele avond) dan kon iedereen tegen mijn vader zeggen dat ik geweest was. Ze zouden toch niet de hele avond op me letten? Bovendien werkte onze naaste buurman er als kelner. Als ik daar nu eens uitgebreid mee ging praten, kon die tegen mijn vader zeggen etc etc.
Na een uurtje gingen vriendin en ik weg, naar Ons Gebouw, konden we lekker laat thuiskomen (geen haan die er naar kraaide) had iedereen een fijne avond en was iedereen blij. Vooral ik.
Zo gezegd, zo gedaan. Alleen werd het wel wat erg gezellig in Ons Gebouw. Toen ik eindelijk (want eigenlijk hoefde dat toch niet had mijn vader gezegd) op mijn horloge keek, zag ik tot mijn grote ontzetting dat het al half 4 was.
Om alles nog erger te maken kwam ik onderweg mijn vader tegen, die natuurlijk al lang op zoek was. Want zijn dochter was zoek. Waar ik vandaan kwam! Voor ik met mijn meest schijnheilige gezicht kon zeggen "dat het een knalfeest was geweest" antwoordde mijn vader zelf al. Ik was dus NIET op het feest geweest! Ja, eventjes, want na negenen had niemand mij meer gezien. En mijn aardige buurman had gezien dat ik mijn jas toen al aan had en daarna was ik niet meer gesignaleerd. Bovendien was het feest om 12 uur afgelopen. Van de politie, die hij inmiddels ook al gebeld had, hoorde hij dat er geen ongelukken waren gebeuren en ook (nog) geen moord, dus dochterlief, zeg het maar....
Ik mompelde iets over "tijd vergeten" en mijn vriendin verergerde de situatie door onbedaarlijk in de lach te schieten.
Het resultaat was 3 maanden huisarrest, niet meer naar Ons Gebouw, en mijn vriendin mocht niet meer met mij omgaan omdat ze zo'n slechte invloed op me had.
De postcodeloterij
Persoonlijk
|
04 Oktober 2011 | 09:39:16
Collega Piet was ziek thuis en collega Cindy moest hem even bellen ivm het werk. Nu houdt Cindy wel van een grapje, dus toen Piet de telefoon aan nam zei Cindy dat ze van de postcodeloterij was en dat Piet een vette prijs had gewonnen. Cindy dacht dat Piet haar stem onmiddellijk zou herkennen en dan samen even lachen, praten over het werk en klaar.
Maar helaas. Piet was niet in zo'n beste stemming en bovendien was hij helemaal geen lid van de loterij. Het moest van zijn zoon zijn en hij gaf wel even het mobiele nummer. Cindy wilde hem in de rede vallen en melden dat zij het was. Maar Piet was bloedserieus en bovendien voelde hij zich totaal niet lekker.
Opnieuw wilde Cindy zeggen dat het maar een grapje was en dat zij het was, maar Piet had de telefoon aan zijn vrouw gegeven. Zij meldde dat het maar afgehandeld moest worden met zoonlief en dat Piet op de dokter zat te wachten. Dat het helemaal niet goed met hem ging en of ze hem alsjeblieft nu met rust wilde laten, nee nu met rust laten! Niet meer bellen! Ze hadden wel iets anders aan hun hoofd.
Cindy bleef een beetje ontredderd achter. Lieve help, hoe moest ze dit nu weer oplossen? Ow ja, goed idee. Ze zou hem met haar mobiele telefoon bellen en dan vertellen dat het hele postcode gedoe een grapje was. Want tja, stel je voor, straks gingen ze hun zoon bellen en denken dat hij een vette prijs had gewonnen.
Ze belde hem mobiel en meldde vrolijk dat zij het was. Maar ze werd in de rede gevallen door Piet met de mededeling dat hij op een ziekenhuisopname zat te wachten en of ze alsjeblieft kort wilde melden waarom ze belde. Nu belde ze natuurlijk in eerste instantie voor het werk, maar tja, ook om te zeggen dat het allemaal maar een grapje was.
Maar Piet wilde het gesprek meteen afbreken als ze het niet erg vond.
En nu denkt hij nog steeds dat hij een vette prijs heeft gewonnen. En voelt Cindy zich ook wel een beetje schuldig. Hè verdorie, waarom hield ze haar mond ook niet!
Misschien wel slecht van mij (en sneu voor Piet natuurlijk, die achteraf gelukkig toch niet zo erg ziek is) maar ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik dit hoorde. Zie je nu wel dat wat ik in mijn vorig blogje schreef helemaal waar is.
Gister las ik in een boek over fibromyalgie dat het heel belangrijk is om te lachen. Er schijnen zelfs lachtherapieëen te zijn voor mensen die denken dat er niks te lachen valt. Ik heb hier eens over nagedacht. Nu lach ik heel veel omdat ik bijna overal wel de humor van inzie. Maar mensen, er gebeuren zoveel hilarische dingen, maar je moet het wel zien natuurlijk.
Eens even mijn week doornemen. Bij mij op het werk is een beetje (nou ja beetje is wel een understatement) trieste sfeer omdat 100 mensen ontslagen gaan worden. Wie en wanneer is nog niet duidelijk, maar deze boodschap kregen ze al in juni. Dat is dus voor veel mensen niet een fijne vakantie geworden en er wordt begrijpelijkerwijs alleen daar nog maar over gesproken.
Op onze afdeling (waar van de 5 personen 3 vrijwillig weggaan) hebben we afgesproken om de sfeer hierdoor niet te laten verpesten maar afwachten wat er gaat gebeuren.
Mijn collega wilde een klant bellen en begon toen zo onbedaarlijk te lachen dat ze bijna van haar stoel afviel. En tja, dit werkte ons natuurlijk ook op onze lachspieren, vooral omdat ze niet kon ophouden. Aan haar reactie begrepen we dat de persoon aan de andere kant iemand anders verwachtte en dat hij nogal vreemd had opgenomen. Toen ze eindelijk tot bedaren kwam, meldde ze dat de man had opgenomen met "zo oude neuker, ben je daar eindelijk?"
Nou ja, jullie zullen begrijpen dat wij daar ook erg om moesten lachen en we konden ons zo goed voorstellen dat de man van alles probeerde om het weer goed te maken. Wat het allemaal nog komischer maakte.
Tja, daar kan ik dus erg om lachen.
Voor lief zou ik bier halen in de supermarkt. En omdat ik vaak in mezelf zit te praten (jaja, ik weet het, ben gek) zei ik tegen mezelf: "Nou ja zeg, is er zoveel bier behalve wat ik moet hebben."
Waarop een man naast me vroeg wat ik dan moest hebben. Ik noemde hem het merk en behulpzaam liep hij voor me uit. Hij wist wel waar het stond.
"Zie je, daar staat het", zei de aardige man, "en het is nog in de aanbieding ook. Nu, dat is boffen, dan neem ik toch zelf ook een kratje mee in plaats van dat andere duurdere merk. Bedankt hè?"
En weg was hij.
Bij Amy op het werk zit een onuitstaanbaar mens, zo'n irritante allesweter met een schelle stem. In het begin ergerde Amy zich groen en geel aan haar tot ze opeens bedacht hoe ze haar zou tekenen als karikatuur. En sindsdien moet ze steeds lachen als ze haar ziet.
"Ik zie haar nu als stripfiguur. Lachen man!" bekende ze laatst.
Nu, dat vind ik wel knap van haar. Om het zo te bekijken.
Tja, ook dit werkte me op de lachspieren. Ik roep dan ook vaak dat de humor gewoon op straat ligt. Je moet het alleen wel (willen) zien.
Een doorsnee maandag ochtend?
Persoonlijk
|
26 September 2011 | 15:45:04
Sinds een aantal weken hebben wij een grasloze tuin. We gaan daar houten vlonders neerzetten want we (lees: lief) hadden alleen maar werk van dat kleine stukje. En was ook totaal doelloos. Dus: weg ermee.
Helaas voor ons hadden we net een nieuwe grasmaaier en nieuwe kantjesknipper gekocht, maar ach, Amy heeft ook tuin dus hebben we die blij gemaakt.
Vanmorgen had ze eindelijk de geest. Nou ja, eigenlijk had ze die allang maar het is jullie vast wel bekend dat het weken achter elkaar geregend heeft. En tja, dan is gras maaien geen optie.
Niet alleen het gras werd gemaaid, er ging meteen ook een hazelaar tegen de grond. Ik had toch al gezegd dat ze de geest had?
Toen ze alles in haar lege kliko wilde gooien bleek die vol gras te zijn. Huh? Hoe kon dat nu?
Uit nader onderzoek bleek dat haar buren gister dezelfde geest hadden. En omdat hun kliko vol was hebben ze het maar in die van haar gegooid.
Amy ontplofte ter plekke en na een heftig telefoongesprek met haar moeder besloot ze de laatstgenoemde, goede raad op te volgen en de hele zaak weer bij de buren in de tuin te flikkeren.
Nu kon ze het heel goed met de buurvrouw vinden. Het was een buitenlandse vrouw die flink onder de plak van manlief stond, maar ook zelf haar woordje goed wist te zeggen. Allemaal volgens Amy die al verscheidene ruzies had aangehoord.
Maar toch, ze was heel vriendelijk. Ook toen Amy boos meldde dat ze er niet van gediend was dat haar kliko ongevraagd werd gebruikt.
Oh, wat erg, helemaal vergeten. Maar ze hadden toch gevraagd of het mocht? Nee? Oh, helemaal vergeten. En ja, ze zou het ogenblikkelijk opruimen. Natuurlijk zou ze dat doen. En nee, ze zouden het noooooit weer doen.
En tja, toen belde een lachende Amy haar moeder. Er was niemand vermoord en alles was klaar.
Een hondenleven
Persoonlijk
|
22 September 2011 | 19:01:25
Honden maken me gelukkig. En ik vind het fijn te denken dat ik ook hen gelukkig maak. Eigenlijk kunnen we heel veel van honden leren wat betreft enthousiasme over de kleinste dingen. Ooit een hond gezien die voor het eerst in de sneeuw loopt? Met zijn staart vrolijk omhoog en nieuwsgierig snuffelend naar enig teken van leven van andere mede honden? Ik verdenk ons ervan dat we zelfs een beetje jaloers zijn op hun ongebreidelde blijdschap, iets dat we zelf ook graag zouden willen hebben. Het vermogen om zo uitzinnig blij te kunnen zijn met zoiets simpels.
Bovendien hebben de meeste honden toch wel een heerlijk leven. Ze leven in comfortabele, verwarmde huizen zonder zich zorgen te maken over de hypotheek of andere rekeningen waar zijn baasje nog wel eens wakker van ligt.
Nee, de hond ligt lekker in zijn mand, is (in tegenstelling tot mensen/kinderen in de derde Wereld) verzekerd van tenminste 1 maaltijd per dag. En als hij erg lief is en af en toe eens een kunstje doet (of alleen maar goed naar zijn baasje luistert) kan hij ook tussen door nog wel eens een lekkere hondensnack krijgen.
Bovendien is er altijd wel iemand die hem op zijn wenken bediend, zijn kussen even opschudt, hem in bad stopt, met hem wandelt, hem borstelt zonder dat hij ook maar een poot hoeft te lichten.
Ballen, frisbees, piepbeestje worden speciaal voor hem gehaald, er worden tochtjes met hem gemaakt zodat hij daarna lekker kan rennen, met natuurlijk het raampje voor hem open omdat hij het anders misschien wel warm krijgt. En dat kunnen we niet hebben. Toch?
Wij mensen doen er alles aan om het onvermijdelijke verouderingsproces een halt toe te roepen, maar onze hond wordt gracieus oud. Zijn grijze haren maken alleen maar dat we nog meer van hem houden. Als hij dan wordt uitgelaten is hij nog steeds het onderwerp van aanbidding. Geen bejaardenhuis voor Goldie waar hij als een zombie, kwijlend voor de tv wordt gezet en stiekem hoopt dat er in het weekend familiebezoek komt. Hij weet dat hij geliefd is.
En aan het eind van zijn leven, dit in tegenstelling tot mensen die tot in het onmenselijke in leven worden gehouden, mag hij vredig en vooral pijnloos inslapen. Want we willen niet dat hij onnodig lijdt.
Als we onze medemens nu eens behandelden zoals we onze hond doen.
Preview @Famkes home
Persoonlijk
|
18 September 2011 | 21:51:22
Nou vooruit, ik zal jullie een voorbeeld laten zien uit mijn nieuwste boekje @Famkes home die zeer binnenkort uitkomt.
De slagroom
Vroeger kregen we alleen bij bijzondere gelegenheden slagroom. Die werd dan met de hand geklopt en in de schuur neergezet omdat het daar het koelst was. Dan kon het daar mooi opstijven.
Nu hadden we 2 grote honden die natuurlijk ook dol op slagroom waren. Daarom werd de schaal bovenop het kolenhok neergezet. Dan kon niemand er bij. Nou ja, niemand. Er liep een klein meisje door het huis, die ook dol op slagroom was. En dat lieve, kleine meisje heette Famke. En Famke kon zich niet meer beheersen, maar die moest gewoon eeeeven proeven. Eén klein likje maar. Dus met haar kleine vingertje ging ze in de grote schaal en mmmm, jammie, wat was dat lekker. Vlug zette ze de schaal weer terug. Zo, niemand had iets gezien of gemerkt. Alleen de honden, maar ja, die blaften alleen en verraden deden ze haar niet. Na 10 minuutjes sloop Famke weer naar het hok en weer verdween het vingertje in de schaal. Met een lepel probeerde ze het gat dat in de slagroom te zien was, weg te werken. En warempel, dat lukte. Dus, niemand zou iets merken.
Maar ach, die arme Famke was haar zelfbeheersing volledig kwijt en om de haverklap verdween haar vinger in de schaal met slagroom. Het idee dat niemand er iets van zou merken was al helemaal weg. Ohoh, dit gingen ze zien. Dat kon niet anders. Er miste veel te veel uit. En wie kreeg er dan op haar kop? Tja, Famke natuurlijk, wie anders kon dit doen. Dus besloot Famke om de hele schaal maar leeg te maken. Tja, als ze toch al op haar kop kreeg. Dan had ze tenminste het hoogst haalbare plezier eruit gehaald. En voor een beetje slagroom kreeg je net zoveel slaag als voor een hele schaal, zo berekende ze.
Tegen het eind van de middag liep tantelief met een verheugd gezicht naar het hok. Ze zou de familie eens verrassen met koffie met lekkere slagroom. Het zou inmiddels wel helemaal opgestijfd zijn, zo in dat koude hok. Fijn!
En Famke maakte zichzelf vast heeeeeel klein, want die ging nu toch klappen krijgen! Maar wat was het weer de moeite waard geweest, jammie, die lekkere slagroom.
Tot haar grote verbazing hoorde ze ineens haar tante uitvallen tegen de 2 honden, die ook in het hok lagen.
"Rot honden, de hele schaal hebben jullie leeggelikt!"
De beide honden bleven schuldig kijkend op hun kleed liggen. Eentje draaide zelfs zijn kop om. Uit schaamte, dacht tante. En Famke voelde zich heeeeel schuldig in de lekkere stoel in de kamer, maar ze zei mooi niks. Ja, ze was daar gek. Ze zou het later wel weer goedmaken met de honden.
Papa ging ook naar het hok en was een en al verbazing.
"Huh?" zei hij, "hoe kan dat nou? Hoe kunnen die honden daar helemaal bij?"
Maar tantelief was niet van plan daar haar kop over te breken.
"Ja, weet ik veel", zei ze boos, "maar je ziet het toch? Ze hebben het wel gedaan! Rot honden!"
En de "rot honden" keken zo mogelijk nog schuldiger.
En Famke? Wow, die had een mazzel. Eerst die lekkere slagroom helemaal alleen opgepeuzeld en ook nog geen straf. Sterker nog, toen papa bij haar langs liep, streek hij even liefdevol met zijn hand door haar haren.
"Sorry Fam, geen slagroom. Jammer he? Die rot honden ook."
De opvoeder
Persoonlijk
|
16 September 2011 | 20:02:21
Onze doberman pincher Cesar was een ongelooflijk verwend beest. Het was de droomhond voor mijn vader en net als ik was hij niet zo goed in honden opvoeden. Wel om ze finaal te verpesten, dat kon hij zelfs heel goed. Dit tot grote ergernis van mijn opa. Ik denk zelfs dat dit het enige geschilpunt had dat ze ooit hebben gehad. De honden.
Mijn opa haatte ze en mijn vader aanbad ze. Ook het kleine poedeltje dat we hadden, maar Cesar was helemaal zijn trots. Een pracht beest was het, trots, mooi en zeer zelfbewust. Zo besliste hij wanneer er 's avonds gewandeld werd. Als mijn vader aan zijn tweede bakje koffie wilde beginnen, begon hij al te klieren. Want hij wist, als de koffie op was werd er gewandeld. En geregeld gebeurde het dat mijn vader zijn koffie staand opdronk. Mopperend maar ook lachend, want hij vond het maar wat leuk. En mijn opa.....die bekeek het allemaal met het smerigste gezicht dat hij had en hij mopperde binnensmonds. Oneindig....
Bedelen deed hij ook niet, hij eiste gewoon. Haha, opvoedkundig stelde mij pa echt niks voor maar ik vond het ook altijd reuze leuk om naar te kijken.
Op een avond zaten we te eten. Aardappels met groente en een behoorlijk stuk vlees. De hond zat, zoals gewoonlijk, naast mijn pa met zijn kop op tafel. Soms deed hij zijn ogen dicht alsof hij wilde zeggen: ik ben absoluut niet geinteresseerd in wat jullie eten, ik doe maar alsof. Haha, af en toe deed hij zijn ogen sloom open en keek even naar het bord van mijn pa. Het enige waardoor hij zich verried waren zijn oren. Ogen dicht, oren plat maar ogen open, haha oren staand.
En dan deed hij weer zijn ogen dicht en zuchtte diep. En ondertussen zat mijn vader tegen hem te kletsen.
"Je krijgt niks hoor," zei hij, "dit is voor mensen en niet voor honden."
En zo jeuzelde hij nog even door.
Cesar deed net alsof het hem allemaal geen klap interesseerde en hield zich slapend. Maar ik voelde de bui hangen. Terwijl mijn vader rustig door at en net deed alsof hij de misprijzende blikken van mijn opa niet zag, zag ik mijn vader zijn stuk vlees steeds dichter de rand van zijn bord naderen. En Cesar deed steeds vaker zijn ogen open en keek gebiologeerd naar het stuk vlees dat steeds dichter bij zijn neus kwam. Ik voelde gewoon wat er ging gebeuren en zat (inwendig dan) te springen op mijn stoel van plezier.
En ja hoor, daar ging hij al. Mijn vader was iets aan het snijden en zijn vlees kwam net iets te dicht in de buurt van Cesars neus en hoppa: daar ging het stuk vlees in Cesars bek.
Mijn vader sprong verontwaardigd overeind en schold op de hond, die lekker zat te kauwen. Maar hij had een ondertoon in zijn stem die hij echt niet had gehad als hij echt boos was.
En mijn opa... .man oh man, die had het niet meer.
"Zie je nu wel," zei hij triomfantelijk en tegelijk misprijzend (tja, dat kon hij), "ik wist het wel. Ik wist wel dat het niet goed kwam. Nu heeft hij je vlees opgegeten!"
Alsof mijn vader dat wat kon schelen.
En ik? Ach, ik kon er echt niks aan doen. Ondanks alle misprijzende blikken van mijn opa lag ik onder de tafel van het lachen. Het was ook geen gezicht, die hond die net deed alsof hij rustig door zat de slapen met zijn kop op de tafel en mijn vader, haha, die dood rustig door bleef eten ook als schoof zijn vlees gevaarlijk dicht naar Cesars neus. Nee, ik kon me niet beheersen.
Gelukkig voor mijn opa. Nu kon hij tenminste op mij schelden "dat ik niet zo overdreven moest lachen. Wat was ik toch een raar wicht".
En mijn vader? Ach, die was net als ik. En lachtte breeduit terwijl hij Cesar over zijn kop aaide.
"Lekker jong?" informeerde hij nog vriendelijk.
Had ik al gezegd dat mijn vader geen ster was in het honden opvoeden?
Het nachtegaaltje
Persoonlijk
|
14 September 2011 | 22:45:33
Op de lagere school kregen we zangles. Ik vond het een gruwel. Niet het zingen, want ik zong de hele dag door (tot ergernis van mijn inwonende opa die iets tegen vrolijke kinderen had geloof ik) maar dat je dat voor de klas moest doen! Verschrikkelijk! En al die kinderen gaapten je aan, een enkeling zat je uit te lachen en je kon er helemaal niks aan doen. Je stond daar gewoon voor aap. Vond ik dan. Ik had dan ook reuze medelijden met mijn medeleerlingen die 1 voor 1 voor de klas moesten staan. En wat nog erger was, als je bijna aan de beurt was (het ging op alfabet) en dan was het uur om. Dan zat je een hele week in de stress, want je wist....de volgende week was jij aan de beurt.
Toen ik mijn liedje gezongen had en heel graag weer terug wilde kruipen naar de bank zei mijn juffrouw: "Wil je nog een liedje zingen?"
Nee, dat wilde ik niet. Maar de juffrouw vond mijn stem "reuze mooi."
En dus zong ik nog een deuntje, en nog eentje.
En trots vertelde ik het thuis. Nu waren ze bij mij thuis heel lief hoor maar ze hadden een hekel aan complimentjes geven. Geloof ik. Daar deden ze nl. nooit aan. Als je iets goed kon dan was dat mooi meegenomen en kon je het niet, nou dan had je pech. En verder werden er geen woorden aan vuil gemaakt.
Toen ik met mijn "reuze mooie" stem aankwam moesten ze allemaal vreselijk lachen.
"Was de rest zo erg dan?" werd er gevraagd, "dat ze dit al mooi vonden! Haha."
Ik was stik beledigd. En wachtte erop tot ik ontdekt zou worden. Want ik was er heilig van overtuigd dat dat ging gebeuren. En dus zong ik als ik boven was met het raam open. Je wist maar nooit wie langs liep. En weet je wat ook zo mooi klonk? In de douche. En op de overloop. Dan deed ik alle deuren dicht zodat het geluid mooi klonk en dan zong ik bovenaan de trap de sterren van de hemel. Tenminste, dat vond ik zelf. Immer will ich dir gehören, van Heide Brühl. Dat had ik gehoord in een film, zo'n zeikfilm, maar ik vond zelf dat ik dat erg mooi zong. En je wist maar nooit, wie langs liep. Die kon mij in ieder geval ontdekken, het lag niet aan mij! En zo'n liedje van Willeke Alberti: vanavond om kwart over 6 ben ik vrij. En dan probeerde ik dat net zo mooi te zingen als ik vond dat zij dat deed. Ja, dat waren nog eens tijden. Piepjong en al dromend van een zangcarrière.
Maar langzamerhand klapte mijn roze wolk uiteen en kreeg ik toch het gevoel dat het met mijn "ontdekking" een beetje ging tegenvallen. Bovendien werd ik volledig in beslag genomen door andere dingen en besloot ik om alleen nog maar voor mijn plezier te zingen. En dat deed ik, de godganse dag liep ik te zingen. Ik had er niet eens erg in. Zelfs als ik op straat liep was ik aan het neurien of een liedje aan het zingen.
Toen ik laatst met Amy aan het fietsen was verbaasde het me dat de mensen die we onderweg tegen kwamen ons aan zaten te staren. Ik keek eens naar mijn kleding, zat er iets niet goed of zo? Of was mijn make up doorgelopen?
"Nee ma", siste Amy me chagrijnig toe, "je zingt!"
"Oh sorry", zei ik en probeerde mijn mond te houden.
De dorpsgek van Sneek, noemde lief mij wel eens. Er was nl. een vrouw die niet helemaal in orde was in haar hoofd. Je zag haar altijd wandelen door de stad, luid zingend. Maar toch, daar wilde ik niet mee vergeleken worden.
"Nou ja, ze was in ieder geval vrolijk," verdedigde ik haar als mensen haar belachelijk probeerden te maken, En bedacht dan dat ik me ook een beetje moest beheersen. Maar het ging gewoon automatisch, dat zingen, ik kon er eigenlijk niks aan doen.
Op een avond hadden lief en ik het over mekaars eigenschappen. Zo af en toe doen we dat en dan halen we voornamelijk de dingen aan die we zo leuk van elkaar vinden. Jaaaa, dat zijn heel vruchtbare avonden hoor.
"Weet je wanneer ik je zo lief vind?" zei lief, "als je aan het rijden ben 's avonds laat en heel zachtjes zit te zingen. Dan kan ik uren naar je luisteren."
Nou vooruit, ik ben nooit ontdekt. Vroeger had je nog niet van die programma's zoals de Voice en weet ik hoe ze verder heten. Maar als je lief zoiets tegen je zegt: daar doe je het toch voor?
De klungel
Persoonlijk
|
10 September 2011 | 08:49:55
Gister moest mijn hondje al vroeg naar de trimmer. Om daar te komen moet ik een reuze, gezellig winkelstraatje door waar het normaal gesproken behoorlijk druk is. Maar omdat ik er om 9 uur al moest zijn liep er nog geen kip. Behalve natuurlijk de winkellui die buiten hun waar stonden uit te stallen. Zo'n gezellig straatje is het namelijk. Nu vind ik (bijna) niks gezelliger dan dat. De mensen zijn nog relaxed alles naar buiten aan het slepen, hebben tijd voor een praatje en zijn goedgehumeurd omdat er die dag natuurlijk nog van alles kan gebeuren. Het kan zakelijk bekeken een goede dag worden, maar ook een slechte.
Ik hou van die bedrijvigheid en ook ik dacht er zo over toen ik met mijn hondje door het straatje liep. Gezellig! De zon scheen (nou ja beetje overdreven, het regende niet dus alle reden tot vrolijkheid) de dag begon in ieder geval veelbelovend. Tralala.
De deur van de banketzaak stond uitnodigend open en ik besloot lief eens te verrassen met een lekker stukje gebak. Deze banketzaak is beroemd vanwege zijn heerlijke spullen en ach, de zon scheen (het was droog), hondje was (eindelijk) bij de trimmer, het weekend stond voor de deur, alle reden om iets te gaan vieren.
Ik koos twee verrukkelijke aardbeischelpjes uit en eigenlijk was ik aangenaam verrast door de buitengewoon vriendelijke manier waarop de verkoopster mij hielp. Waarschijnlijk had ze hetzelfde gevoel bij de dag als ik: it's a beautiful day!
"Zal ik het voor u inpakken?" vroeg ze vriendelijk.
"Ja graag" zei ik.
"Wilt u er ook een extra tasje omheen?"
"Nou, als dat kan graag! Ik ben namelijk nogal een klungel".
De vrouw lachte begrijpend en pakte het zo in dat er niks mee kon gebeuren.
"Zo goed, of zal ik er nog iets extra's om doen?"
Was ze nu hatelijk of vriendelijk? Nee, ze was gewoon errug vriendelijk.
"Ja graag", zei ik weer en zwemmend in zelfkennis zei ik nog eens: "Ik ben nogal een klungel."
De vrouw glimlachte weer en gaf me mijn heerlijke gebak. Goed ingepakt. Zodat er niks mee kon gebeuren.
Terwijl ik vrolijk afscheid nam en de deur uit wilde gaan gebeurde het. Ik struikelde over de drempel en lag op mijn muil. Het tasje lag 50 meter verder. Op zijn kop. Goed ingepakt. Dat dan weer wel.
Toen mijn lief de doos openmaakte en de verfomfaaide gebakjes zag (en mijn gezicht natuurlijk) vroeg hij: "Wil ik het weten?"
"Nee," zei ik, "dat wil je niet. Pak jij de koffie? Want ik ben bang dat dit weer één van die dagen gaat worden."
And the winner is.........
Persoonlijk
|
09 September 2011 | 21:45:27
Flauw van mij he om er weer een prijsvraag van te maken. Ik vond jullie reacties erg origineel en tot mijn grote verbazing zat de goede er ook bij. Verbazing omdat ik het bijna een jaar geleden al geschreven had. Het blogje dat bij de tekening van Amy hoorde was "De aanstelster". Hier zat ik op een bankje naast mijn vader die ook weigerde om de slagerij binnen te gaan waar mijn oom aan het slachten was. De familie vond dit reuze aanstellerig van mij, maar ik was reuze trots dat mijn vader ook niet naar binnen liep maar bij mij op het bankje kwam zitten. En ook een aansteller genoemd werd. Weten jullie het weer?
And the winner is....
Marianne
Dus Marianne als je mij even je adres mailt dan krijg je een boekje van me. Je mag zelf aangeven welk boekje: Famkes weblog, Famke gaat worldwide of de nieuwste @Famkes home. Als je de nieuwste wilt hebben moet je nog even wachten, die komt eind september uit.
Eindelijk! @Famkes home in wording
Persoonlijk
|
28 Augustus 2011 | 21:12:18
Hehe, eindelijk heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben begonnen met het klaarzetten van mijn derde boekje waarvan ik ook meteen maar de titel zal noemen: @ Famkes home! Leuk?
Na weken er tegen aan zitten hangen (heb hier zo vreselijk de pest aan!) ben ik begonnen met Amy's tekeningen in te scannen. En om het mezelf wat plezieriger te maken (pfff je moet toch wat) heb ik besloten om dat in gedeeltes te doen. Dus voordat ik groen en geel zie van ergernis zit ik alweer beneden. Wat een fantastisch systeem! En zo doe ik elke dag een gedeelte en ben ik vrijdag klaar met alle tekeningen. En dan komt het ergste. Pfffff, word al chagrijnig als ik er aan denk: dan moet alles in format voor de uitgever. Ondertussen doe ik niks anders dan mopperen: waar ben ik aan begonnen? Waarom doet de uitgever dit niet zelf? Waarom......en ga zo nog maar even een paar dagen door. Ik heb zelfs al familieleden geld aangeboden als ze dit voor me willen doen, maar helaas, zelfs zij bedanken voor de eer. Dus doe ik het zelf maar weer. Offe.....zijn er liefhebbers?
Om jullie een beetje op te warmen komt hier een tekening van Amy. En laat ik er meteen maar weer een prijsvraagje van maken. Bij welk verhaaltje hoort deze tekening??? De winnaar mag mijn boekje klaarzetten! Haha, nee hoor, die krijgt eentje helemaal klaar. Vooruit maar weer.
Nou daar komt ie dan.
Is het geen schatje? Om jullie een klein eindje op gang te helpen: dat kleine mokkeltje ben ik en de man naast me is natuurlijk mijn papa.
Nou vooruit (omdat ik ze zelf zo leuk vind) nog een tekening. Hier hoeven jullie niet naar te raden. Hier had Famke een heeeeeel klein beetje te veel gedronken met alle gevolgen van dien.
Onnodig te melden dat ik reuze trots op Amy ben.
Zo en verder verklap ik niks over mijn nieuwste boekje. Wie nieuwsgierig is, jullie weten inmiddels hoe het werkt, die kan het bij mij bestellen.
En ik ben natuurlijk benieuwd of jullie raden bij welke verhaaltje de bovenste tekening hoort. Ik hoor het nog wel.
Tact? Vergeet het maar
Persoonlijk
|
23 Augustus 2011 | 16:08:50
We woonden net in ons mooie, grote huis en het eerste wat we daar aanschaften was een ruime eettafel. Ik wilde nl. veel etentjes geven en bergen vrienden kunnen uitnodigen.
Het eerste etentje (nou ja etentje, er waren een man of 15) was een daverend succes. Mijn rijsttafel werd met smaak opgegeten en omdat ik een luie gastvrouw ben bleven we lekker lang aan tafel hangen, flesje wijn erbij, goed gezelschap....wie doet je wat?
Na verloop van tijd werden we wat uitbundig en lacherig van al die idiote verhalen die iedereen had, tot mijn vriendin ineens vond dat we even serieus moesten doen.
"Jullie kennen allemaal Willem wel toch?"
Jazeker, Willem met de enorme flaporen, die kenden we bijna allemaal wel.
"Nu", zei mijn vriendin samenzweerderig, "hij ligt in het ziekenhuis. Hij heeft zich nl. 2 oren laten aannaaien."
Wij doken gezamenlijk weer onder de tafel van het lachen. Haha, oren aan laten naaien, hoe toepasselijk.
"Nee echt," zei mijn vriendin quasi serieus, "het is echt waar, hij ligt nu in het ziekenhuis."
Maar ja, de ene opmerking ontlokte weer een andere en al snel lag iedereen weer in een deuk. We hadden het stadium bereikt dat we overal vreselijk om moesten lachen en elke serieuze opmerking wegwuifden. Wat een bende.
's Avonds, inmiddels weer een beetje bijgekomen, vroeg ik aan lief: "Denk je dat het echt waar is van Willem?"
Lief moest ook alweer lachen, maar ja, hij wist het natuurlijk ook niet.
Omdat ik nogal ondernemend ben besloot ik hier en daar eens te vragen en ik ging wat mensen opbellen. (Zo lang geleden is het al: toen belden we nog om zoiets)
Maar nee, niemand wist er iets van. Ik werd er een beetje moedeloos van. Ik kende Willem vrij goed, het was een bloedserieuze jongen en ik vond het wel een leuk idee om hem met een grappig kaartje wat op te vrolijken. En het was toch ook wel een beetje knullig om aan zijn ouders te vragen. Als het niet waar was, maar een flauwe grap van mijn vriendin, was het toch wel reuze sneu.
Na een belletje of wat kreeg ik eindelijk iemand aan de lijn die er meer van scheen te weten.
"Hoe kom je daarbij?" vroeg hij een beetje misprijzend.
Tja gehoord.
"Van wie dan?"
Ja zeg, wat doet dat er toe. Is het waar of niet?
En dat was nu net het probleem. Het was idd waar, maar Willem wilde het graag stil houden. Even snel naar het ziekenhuis, een week onzichtbaar blijven vanwege het verband (ohoh moet alweer lachen, zie het voor me) en dan net doen alsof er niets aan de hand was.
"Dus", zei degene die er meer vanaf wist, "ik hoop wel dat je een beetje discreet wilt zijn hierin."
Ohoh, te laat, ik had half Sneek al gebeld en die gingen het ongetwijfeld ook allemaal weer doorvertellen. Tja, tact is nooit een deugd van me geweest.
Na een aantal maanden praatte Willem gelukkig weer tegen me.
De ultieme sportman: mijn vader
Persoonlijk
|
21 Augustus 2011 | 08:56:27
Je zou het, als je mij ziet, niet zeggen maar ik kom uit een sportieve familie. Mijn oom was een begenadigd voetballer, mijn neef heeft bij AZ gespeeld, ook mijn zoon was een voetballer met mooie kansen. Voetballers dus.
Bij ons thuis was sport niet echt zo belangrijk. Wij werden er niet toe aangemoedigd en mijn vader had het er eigenlijk nooit over. Behalve dat er geestdriftig naar elke wedstrijd werd gekeken gebeurde er op sportief gebied niet zo veel. Vandaar dat ik als kind heel verbaasd was toen ik er achter kwam dat mijn vader in zijn jonge jaren ook had gevoetbald. Hij had zelfs bij een heel goede club gespeeld! Iemand had mij dat tenminste verteld.
Ik besloot mijn vader hiermee te confronteren. Ik had nog de leeftijd dat voor alles wat mijn vader extra deed (en dat hoefde echt niet veel te zijn) mijn liefde en bewondering sky high werd. Een paar voorbeelden: mijn vader studeerde nog steeds. Dat deden echt niet veel mensen. Dat hoorde ik zo wel in de buurt als we aan het spelen waren. Die vaders waren altijd keihard aan het werk. Nu deed mijn vader dat ook, maar die studeerde daar ook nog bij. Waarvoor? Tja, daar had ik geen idee van. Later snapte ik dat hij studeerde om steeds hoger te komen op de ladder, dit eigenlijk ten koste van ons. Maar zoals al eerder gemeld: geen kwaad woord over mijn vader want die was gewoon fantastisch.
Zo was hij ook bij allerlei evenementen betrokken. Kinderen kwamen bij ons aan de deur om zich ergens (ook weer: geen idee waarvoor) voor op te geven en dan liepen ze met mijn vader naar een kamer waar het werd geregeld. Jaja, bij MIJN vader kon dat. Als ik de deur voor zo'n kind opendeed en mijn vader erbij riep was ik zooooo trots! Later bleek hij ergens (zomeravondvoetbal of zoiets) secretaris van te zijn. Niet zo fantastisch dus maar toch: hij deed het maar. Dat deden lang niet alle vaders.
Zo kwam er ook eens iemand aan de deur met de vraag of het bootje dat in de krant stond nog te koop was. Wat???? Had mijn vader in de krant gestaan???? Met een bootje?? Wow!!! Hoe geweldig! Mijn bewondering was grenzeloos.
Later bleek dat hij een klein regeladvertentietje had geplaatst omdat hij zijn bootje wilde verkopen. Maar ja, wist ik veel, ik vond het allemaal te gek.
En toen vertelde iemand ook nog dat hij voetballer was geweest. Voetballer, mijn vader, die daar nooit over sprak. Over bescheidenheid gesproken!
Mijn vader wilde er eigenlijk niet aan herinnerd worden, zei hij lachend. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Ik wilde weten wat hij had gedaan, hoe lang, hoe goed, nou ja: alles wilde ik weten!
En mijn vader (die nog steeds niet wist dat ik alles, maar dan ook alles geloofde) vertelde me dat hij bij de voetbalclub was weggestuurd omdat hij TE sportief was. Te sportief???? Nou ja, echt iets voor mijn vader natuurlijk! Maar eh.......hoe zat dat dan?
"Nou", vertelde hij een beetje samenzweerderig (vond ik), "ik was keeper. En ik vond het zo zielig voor de andere partij dat ze zo hard werkten maar toch geen goal maakten, dat ik niet elke bal eruit wilde halen. En zo liet ik ballen gewoon door. En tja, dan verloor mijn club. Die was dus niet zo blij."
Na deze uitleg liep hij lachend naar de keuken mij in grenzeloze bewondering achter latend.
Kijk! Dat was nu mijn vader! Was hij niet geweldig?? Die dacht niet alleen aan zijn eigen club, nee, die dacht ook aan de andere club! En dan vond hij het sneu voor hun dat zijn club zoveel beter was. En dan ging hij hun helpen met goals maken! Was dat niet het ultieme sportieve gevoel? Wat was hij toch fantastisch! Wat kon ik daar een voorbeeld aan nemen.
Later hoorde ik natuurlijk dat hij zo'n waardeloze keeper was geweest dat ze hem vriendelijk verzocht hebben om vooral NIET te gaan voetballen want ook dat kon hij niet. Hij kon maar beter iets anders doen! En daarom sprak de familie er ook nooit over. Want tja, de rest was, zoals ik al eerder zei, juist heel goed in voetballen. Haha.
En hoe sportief ben ik zelf? Doordat wij lang geen auto hadden hebben we veel gefietst. Zelfs een keer door Frankrijk met de kids. En natuurlijk 8 x de fietselfstedentocht. Toch ook een ritje van 240 km op een dag. Maar verder?
Nah nee, ik vind het al een sport om te gaan met mijn kwaal fibromyalgie. En geloof me, dat is ook topsport.
Is bloggen nog leuk?
Persoonlijk
|
18 Augustus 2011 | 10:30:50
Wat is er nu eigenlijk zo leuk aan bloggen? En is bloggen op zijn retour? Enne, kan het mij wat schelen dat het op zijn retour is? Nou nee, echt niet. Ik vind bloggen gewoon leuk! En waarom? Tja, geen idee.
Vanaf klein kind vond ik het al heerlijk om al mijn belevenissen op papier te zetten. Om te zien dat de werkelijkheid net zo mooi, zo niet nog mooier, kan zijn dan de fantastiewereld waar ik ook geregeld in verdween. Heerlijk, lekker wegdromen naar een heerlijke plaats waar ik de baas was. Nu denk ik iets genuanceerder over baas zijn (blegh, wat een rot woord: baas) ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar als je nog in de leeftijd zit dat je naar iedereen moet luisteren (je ouders, de leerkrachten, de dokter etc etc) is het heerlijk dat er ook naar jou geluisterd word.
En misschien vind ik dat wel het leuke van bloggen: dat er naar je geluisterd wordt, zonder dat iemand je meteen in de rede valt. Ken je dat? Je vertelt iets en halverwege roept je luisteraar: "Oh ja, nu je het zegt. Ik had laatst...." en dan gaan ze hun verhaal vertellen. Niet zo erg hoor, maar kan je niet even wachten tot ik ook klaar ben. Nu ben ik een geduldig type (echt waar haha) dus ik wacht tot ze klaar zijn om dan mijn eigen verhaal te hervatten. Maar er zijn ook mensen die denken dan: "Ok, laat dan maar!" En dat is toch zonde? Dat is toch vergif voor de communicatie?
Zelf kun je ook biji anderen kijken en daar lekker selectief in kunt zijn. Die vind ik niks aan, die ook niet, maar die wel en die ook. Je beledigt niemand als je stopt met lezen en degene die je leuk vindt, daar word je vriendjes mee. Mooi systeem toch?
Wat ik ook zo leuk vind is dat het voor de anderen ook geldt. Ze kunnen bij me komen kijken en dan beslissen of het wel of niet interessant is. Zonder woorden. Je merkt er als het ware geen moer van. Mooi toch?
En waar blog je dan over? Tja, daar heb ik natuurlijk toen ik 2 jaar geleden begon ook lang en diep over nagedacht. Ik blog gewoon over dingen waar ik zin in heb. Herinneringen, mijmeringen, iets actueels, misschien zelfs wel een gedichtje. Jaaaa, dat heb ik ook in een grijs verleden nog gedaan. Gedichten geschreven. In een moeilijke periode toen ik nog een puber was. Loodzwaar waren die dingen, haha, als ik ze nu lees, jeetje, dan moet ik er toch wel om lachen. Wat kan je dramatisch doen op die leeftijd. Maar ach, je groeit natuurlijk wel door die dingen. En omdat het allemaal op papier staat vergeet je het ook niet meer. En dat, mijn dierbare lezers, vind ik nu het leuke aan bloggen.
Over een zaadje en een eitje
Persoonlijk
|
16 Augustus 2011 | 13:44:51
Ik werd al jong helemaal voorgelicht. Mijn tante weigerde het ooievaarsverhaal (voor die tijd echt heeeel vooruitstrevend) en aan de hand van plaatjes liet ze me het hele gebeuren zien. Ik was in shock. Dat deden mensen toch niet? En zeker mijn vader niet! Mijn moeder (die al een aantal jaren weg was) okay, die deed dat misschien wel, maar mijn vader, lieve help, mijn vader......die deed dat niet. Echt niet. En ik was ook wel een beetje boos op God. Want had tante niet verteld dat God het allemaal zo mooi gemaakt had. Nou, ik vond het helemaal niet mooi en vond het knap stom van God dat hij dit bedacht had. Had dat nu niet anders gekund? En wat was er eigenlijk mis met het ooievaarsverhaal, waar bovendien (dacht ik) iedereen in geloofde? Was toch veel simpeler?
Het hield me uit de slaap en ik probeerde van alles te bedenken. Ik weigerde echt te geloven dat mijn vader, niet de eerste de beste maar mijn vader, zulke dingen deed.
En na lang nadenken was ik er uit. Had tante niet verteld dat het zaadje van papa bij het eitje van mama moest komen? Nu, waarom waren dan al die halsbrekende toeren nodig? Het kon toch ook zo zijn dat papa's zaadje bij hem weg ging terwijl hij lief en onschuldig lag te slapen en zo al kruipend door het bed heen bij het eitje van mama kwam? Het kon toch? Zo moest het toch? Anders konder er toch geen kindertjes komen? En ik was ook weer verzoend met God. Zie je wel dat die niet zulke dingen bedacht? Nee, dat waren mensen geweest, slechte mensen die zulke dingen deden. En die gaven dan God daar de schuld van, bah!
Lieve help, wat een opluchting! Want zo moest het gebeurd zijn! Echt waar, zo waren wij verwekt. Het kon niet anders, het moest wel zo! En ja zo wilde ik het dan later zelf ook, slapend zwanger worden. Haha.
En ik kon mijn vader weer gewoon aankijken zonder het gevoel van toch wel een beetje walging. De ochtend na mijn fantastische oplossing kroop ik bij hem op schoot (was nog erg, erg jong hoor) sloeg mijn armen om zijn hals en gaf hem een klappende zoen. Hij was weer helemaal mijn eigen, vertrouwde papa die echt niet van die rare dingen deed. Ook niet om kinderen te krijgen. Echt niet.
Later kwam ik erachter dat mijn moeder al een paar maanden zwanger was toen ze trouwden. Nee hoor, mijn ouders deden dat niet, echt niet! Haha.
De zeikerds
Persoonlijk
|
14 Augustus 2011 | 20:44:33
Mijn opa kwam uit een groot gezin. Ik geloof dat er een stuk of 13 kinderen waren die allemaal ook fraaie namen hadden. Waarschijnlijk hadden mijn overgrootvader en -moeder weinig fantasie want er was een Boukje, Sjoukje, Sjouke (jongensnaam) Jouke, Joukje. Mijn opa was de jongste van het hele stel en om heel eerlijk te zijn: het was een nare man.
Overal bemoeide hij zich mee en overal had hij commentaar op. Na het overlijden van mijn oma kwam hij bij ons in huis en toen was het voor mij uit met de pret. Ik mocht hem niet en hij mij denk ik ook niet. Hij kon me tenminste zo vies aankijken en dan kwam er een sneer. Maar ach, als iemand altijd zit te zeuren doet het je niks meer. Dat was dus wel weer gemakkelijk.
Ook voor mijn vader was het niet een gemakkelijke man. Hij ging vrolijk naar mijn vaders kantoor en riep dan door de ruimte "dat hij de kapper besteld had want pa zijn haar werd wel wat lang!" En daar zat mijn vader dan, de directeur werd op zijn nummer gezet door zijn vader. Ja, dat was balen.
Het was ook een dominante man. Alles moest zoals hij het in zijn kop had. Dit tot ergernis van ons allemaal. Toen hij pas bij ons was zei hij "dat hij mij zo vrolijk vond. Altijd aan het zingen, zo leuk." Na een week vroeg hij "of ik mijn kop ook kon houden want hij werd er helemaal gek van!"
En dan zeurde hij net zo lang door tot ik mijn mond maar hield. Of probeerde te houden.
En zo ging het nog even door.
Groot was dan ook mijn vreugde toen ik zijn zus, tante Joukje, ontmoette. Want, haha, dat was precies zo'n type. Haar wil was wet en aangezien mijn opa de jongste was moest hij naar haar luisteren. Vond zij. En ik ook trouwens. Ik genoot van dit schouwspel. Zo'n klein dik oud wijfje, die met haar vingers knipte om mijn opa te laten vliegen. Haha, geweldig.
1x per maand ging hij een weekend naar haar toe. Ja, ook dat was verplicht. En dan liep hij als een hondje achter haar aan want zij had duidelijk de broek aan en hij niks te vertellen. Ja, dat deed mijn verstoorde gemoed goed, heel goed.
Nu gebeurde er in het leven van tante Joukje helemaal niks, echt helemaal niks. Ze woonde aan een vrij drukke straat en ook daar gebeurde, zoals zij het zo fraai zei "geen donder". Hoe ze ook wachtte terwijl ze voor het raam zat en naar de straat keek. Uren zat ze in afwachting van.....tja, waarvan? Er gebeurde nooit wat.
Op een keer was mijn opa op bezoek. De telefoon ging en omdat hij toch al niet zo vaak ging bleef tante lang kletsen. Ondertussen zat mijn opa in haar stoel voor het raam naar buiten te koekeloeren.
Na een vrij lang gesprek legde tante de hoorn op de haak en liep naar haar plekje voor het raam. En wat zag ze????? Een ambulance, vlak voor haar deur, reed weg!
"Wat is er gebeurd?" riep tante verbijsterd uit.
Mijn opa haalde zijn schouders op. Och, niets bijzonders, iemand was niet goed geworden op straat en toen hadden ze er een ambulance bij gehaald. Hoezo?
Tante werd zowat gek. Potjandoedel, gebeurde er eens iets, was ze aan het bellen. En had ze het heel theater gemist! En waarom had mijn opa haar niet gewaarschuwd? Dan had ze het gesprek afgebroken om achter haar raam alles goed te kunnen zien.
Haha, het hele weekend hebben ze daar ruzie over gemaakt. De bazige, boze tante tegen mijn al even bazige opa. Wat een rot weekend moet dat geweest zijn. En wat gunde ik het hun, allebei! Stelletje zeikerds.
Een pond drop
Persoonlijk
|
13 Augustus 2011 | 22:23:59
Er was kermis in Sneek. En er was tevens een of andere markt die er een hele week bleef staan. Ik geloof dat het de Franse markt was (met allemaal Franse dingetjes) maar het kan ook net zo goed de Amerikaanse geweest zijn.
Ik ging er in ieder geval heen met mijn twee oudste kinderen.
Bij een dropkraam (jammie!) bleven we staan en de kinderen zeuren natuurlijk. Ze wisten wel dat ik dol was op drop en dat ze heus niet zo lang hoefden te zeuren. Maar ik had uitdrukkelijk gezegd "dat ik niks ging kopen!". Alleen even in een paar kermisdingen en dat was het.
De dropverkoper zag zijn kans schoon.
"Als u een pond drop op de streep weet te wegen, krijgt u het cadeau", zei hij.
Nu, dat kon ik natuurlijk best proberen. Met in mijn achterhoofd natuurlijk het idee dat als het me niet lukte ik het moest kopen en dan alsnog iets gekocht had. Maar ik hoopte dat mijn kinderen niet zo slim waren en begon te wegen.
En jawel hoor, op de streep! De kinderen gingen helemaal uit hun bol en tja, het was gratis, dus waarom zouden we er zuinig op zijn. Bovendien was papa geen dropliefhebber (meer nougat) dus voor hem hoefden we niks te bewaren. We sloegen een flink gat in dat pond drop die dag.
En de volgende dag besloten we het kunstje nog een keer te proberen. En je zult het niet willen geloven maar jawel, weer op de streep. Weer een pond drop cadeau. De dropverkoper was iets minder enthousiast dan de vorige keer (ziet u wel dat het lukt? Deze mevrouw kan het ook. Probeert u het ook eens) maar hij deed nog steeds aardig.
De volgende dag gingen we weer en weer gingen de kinderen uit hun bol. Haha, wat een grap.
De vierde dag mocht ik niet meer scheppen, maar moest ik kopen. Ik ging natuurlijk hevig protesteren, riep iets van "discriminatie" en meer van dat fraais. Dus nog 1x mocht ik het proberen. En ja hoor, weer een pond drop gratis.
4x een pond drop gratis, dat is toch leuk. Voor ons tenminste. De man zei zuur dat ik "een volgende keer" maar 1x per week mocht scheppen.
En de kinderen? Die vonden moeders helemaal geweldig.
Foei Famke
Persoonlijk
|
13 Augustus 2011 | 15:53:04
Mijn biologische moeder belde me met het verzoek of ze langs mocht komen. Nu is dit voor een normaal mens misschien een heel normaal verzoek maar in mijn geval lag dat heel anders. Voor de mensen die mij nog niet zo lang lezen zal ik het even uitleggen.
Mijn moeder is bij ons weggegaan toen ik amper 3 jaar oud was en heeft zichzelf daarna 1x laten zien toen ik inmiddels 10 jaar was. En doodsbenauwd voor haar. Voor mijn huwelijk moest ik naar haar toe voor toestemming (ging ook niet helemaal vlekkeloos) en daarna, ondanks 2 geboortekaartjes van mijn kant, niks meer gehoord. En toen opeens dit verzoek. Wat moest ik ermee? Eigenlijk had ik er totaal geen zin en behoefte aan, maar ja, misschien had ze er een speciale bedoeling mee. En aangezien ik enorm vergevensgezind ben besloot ik om het goed te vinden.
Of mijn halfbroer dan ook mee kon. Pfffff, lieve help, die had ik helemaal nog nooit gezien, maar ach, doe maar.
Wel vroeg ik hulp aan mijn beste vriendin. Ik vroeg haar of ze er alsjeblieft de hele dag bij me wilde blijven. Dan kon mijn moeder niet vervelend worden, dacht ik tenminste. Ze zou zich toch wel gedragen als mijn vriendin erbij was? En aangezien ik niet bepaald op mijn mondje gevallen was (is bekend toch?) zat ik ook niet op knetterende ruzie te wachten.
Toen mijn moeder eindelijk kwam zat mijn vriendin al gezellig bij mij te koffie drinken. En tja, mijn moeder baalde meteen en maakte een gebaar van: wat moet die daar? Maar ik deed net of ik niks doorhad en stelde mijn vriendin aan haar voor. En mijn vriendin was zo'n fantastisch mens, die deed net alsof ze de ergernis van mijn moeder niet merkte en gedroeg zich allercharmantst.
Zo tegen half 12 deed ze haar jas aan en moederlief haalde opgelucht adem. Hehe, ze ging eindelijk weg. Maar helaas voor haar (en afgesproken met mij natuurlijk) stond mijn vriendin een half uurtje later alweer op de stoep. Met haar zoontje "die ze snel even van school had gehaald. Snapt u?"
Ondertussen (ik kon mijn lachen haast niet inhouden) deed mijn vriendin net alsof het haar eigen huis was. Ze had wat lekkers voor de lunch gehaald, vertelde ze mijn moeder die steeds zuurder keek, en trok mijn kasten open om de dingen eruit te halen die ze nodig had. Mijn moeder gebaarde weer heftig naar mij, maar ik deed net alsof ik niks in de gaten had.
En zo ging het de hele dag door. Mijn vriendin trok alle aandacht naar zich toe, haalde haar kinderen op, bracht ze weer weg, kwam weer terug en ondertussen vroeg ze mijn moeder het hemd van het lijf.
"Wanneer gaat ze weer weg?" vroeg mijn moeder toen ik even alleen in de keuken stond.
"Geen idee", zei ik, "het is mijn beste vriendin en die hoeft van mij niet weg hoor."
"Maar zo kan ik toch niet met je praten?"
Ja duuuhh, daar zat ik echt op te wachten. Mijn moeder had maar 1 interessant onderwerp en dat was ze zelf.
Maar ik knikte haar vriendelijk toe en zei dat ik voor mijn vriendin geen geheimen had. Dus als ze wat te melden had kon ze dat gerust doen.
Half 4 ging mijn vriendin weer weg.
"Komt u nog terug?" informeerde mijn moeder ijzig.
Maar mijn vriendin, die goed geinstrueerd was door mij, deed net alsof ze het niet in de gaten had.
"Ja natuurlijk," zei ze opgewekt, "als u dat graag wilt! Gezellig!"
Ik bestierf het bijna van het ingehouden lachen.
En om het nog erger te maken meldde mijn vriendin dat ze haar man gevraagd had om voor het avondeten bij ons te komen "dan zou zij een lekkere rijsttafel maken. Blijft u ook eten?"
Maar nee, mijn moeder wist niet hoe snel ze weg moest.
Mijn halfbroer zei bij het afscheid: "Lang geleden dat ik zo heb gelachen. Dit hebben jullie expres gedaan. Toch?"
Schrijfdrang
Persoonlijk
|
12 Augustus 2011 | 13:24:40
Eigenlijk ben ik begonnen met dingen over mezelf op te schrijven toen ik als 25 jarige zo ziek was dat doktoren beweerden dat ik niet lang meer zou leven. De schrik sloeg me logischerwijs om het hart omdat ik 2 kleine kindertjes had. Omdat ik zelf zonder moeder ben opgegroeid was ik bang dat hun hetzelfde lot beschoren zou zijn. Dus besloot ik alles op te gaan schrijven waarvan ik dacht dat het voor hun ooit eens belangrijk zou worden. Want ook mijn kinderen zouden pubers worden en zich misschien afvragen wat voor persoon hun moeder was, wat haar dromen waren, hoe ze over haar eigen kindertjes dacht. En tja, ik wilde dat ze dat zouden weten.
Toen is eigenlijk de drang begonnen om dingen op te schrijven. Ik denk uit angst om vergeten te worden. Maar niet alleen ik, maar ook mensen die onze kinderen, kleinkinderen nooit zouden leren kennen. Oma's, opa's die allemaal zo ellendig vroeg overleden. Verhalen kunnen verteld worden maar er wordt zoveel ook niet verteld. Terwijl dat toch heel leuk en ook nuttig kan zijn. Er waren dingen waar ik zo lang en diep over had nagedacht dat ik gewoon vond dat ik dat moest opschrijven.
En zo'n stukje stuurde ik naar Margriet, die het prompt beloonde met een gouden tientje. De eerste in een rij van 6.
Ik kreeg de smaak te pakken, niet zozeer door de beloning maar door het me herinneren van al die dingen. Want als je iets aan het opschrijven bent komt alles weer boven. En dat vond ik fijn. En het is werkelijk verbazingwekkend hoeveel je dan nog weet. Je leest eens iets bij een ander en denkt: Oh verhip ja, dat heb ik ook eens......
En dan staat alles je weer helder voor de geest. En dat is toch leuk.
Het leek dan ook heel logisch om al die verhalen te bundelen in een boekje dat ook inderdaad is uitgegeven. Het grappige is dat juist de kinderen van mijn liefs broers en zussen dat zo leuk vinden. Omdat het natuurlijk familieverhalen zijn die zij niet zo goed kennen.
De meeste verhalen kennen mijn kinderen natuurlijk wel (duhhh, het gaat over hun) maar er zijn toch ook wel heel persoonlijke dingen waarvan ze het bestaan niet wisten. En ach, ik ben niet echt een introvert persoon (whahaha) dus iedereen mag dat best wel weten.
Maar het leukst vind ik toch de herinneringen daar aan. En dan bedoel ik niet de kolderieke verhalen (die zijn er ook zat) maar echt de dingen zoals ze in de vijftiger jaren gebeurden. Soms denk ik wel eens: wat is nu mijn vroegste herinnering??? En ik denk dat die is dat ik bij mijn vader in het fietszitje zat. Maar het kan ook zijn dat het de foto is die daarvan bestaat. Dat ik het me niet echt herinner maar dat ik aan de foto denk. Want kan je al een herinnering hebben als je een jaar of 2,3 bent?
Toch, als ik mijn eigen verhaaltjes lees zie ik mezelf weer als klein meisje door de straten lopen, naar school gaan, me met onze honden bezighouden, met de boot gaan en een zooi kinderen meenemen etc. Het is alsof ik mijn jeugd als in een film aan me voorbij zie gaan. En tja, daar kan ik enorm van genieten.
Vanavond ontdekte ik op de site van de bieb in Sneek dat mijn eerste boekje is uitgeleend. En ik zou echt graag in een glazen bol willen kijken. Wie o wie heeft mijn boekje geleend? En wat vindt ze/hij ervan? En gaat diegene na deze ook het tweede boekje lezen? En de derde? De hele serie?
Zelf vind ik het ook leuk om te lezen over het dagelijks leven van iemand. Zou degene, terwijl hij/zij mijn boekje leest, ook die dingen voor zich zien alsof het een film is? Zouden ze het in 1x uitlezen? Of elke dag een stukje?
Ik moet nog steeds mijn boekjes aanbieden bij de centrale bibliotheek. Laat ik dat morgen eindelijk maar eens doen. Het zou toch gaaf zijn als ze in alle bibliotheken in Nederland zouden liggen. Dan zou ik een dagtaak hebben om te kijken waar ze allemaal wel of niet uitgeleend zijn. Haha, kom ik helemaal nooit meer achter de computer vandaan.
Op 4 december is mijn boekje "Famke's Weblog" uitgekomen. Het gaat over de (on)gewone dingen die allemaal in ons gezin gebeuren.
Dwaze maar ook serieuze dingen worden er in besproken, zoals de innige band die Famke met haar vader had.
Nostalgie, vermengd met zaken uit het heden.
Het boekje is te bestellen bij mij. Stuur me dan een mailtje (famkesweblog@gmail.com) en ik zal ervoor zorgen dat je een boekje krijgt. Het boekje heeft 176 pagina's, is geïllustreerd door Amy en het kost 15,95.
Famke gaat worldwide
Donderdag 24 juni is mijn tweede boekje "Famke goes worldwide" uitgebracht. Famke vertelt vol humor over haar gezin, waar steeds de meest dwaze dingen gebeuren. Wil je eens lekker lachen? Bestel dan een boekje. Het boekje is 111 blz. dik en het kost 14,95. De illustraties zijn wederom van dochter Amy. Stuur me een email en ik zorg ervoor dat je het gevraagde krijgt. Emailadres: famkesweblog@gmail.com
.jpg){kind=small}
